ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

ช่วยงู ได้ตำรายา


     ท่านซุน ซื่อ เสี่ยว เป็นเซียนองค์หนึ่งสมัยราชวงศ์ถัง เมื่อตอนที่ท่านเป็นนักบวชมีชีวิตอยู่บนโลกมนุษย์ ท่านมีจิตเมตตาคอยช่วยเหลือรักษาผู้คนมากมาย ให้หายจากโรคภัยไข้เจ็บต่างๆ
     ครั้งหนึ่งในอดีต ขณะที่ท่าน ซุน ซื่อ เสี่ยว ออกไปเดินเล่นอยู่ตามเชิงเขา ก็พบเด็กๆชาวบ้านหลายคน เด็กคนหนึ่งกำลังใช้ไม้ตีงู งูซึ่งโชคร้ายต้องมาถูกตีอย่างหาความผิดมิได้ ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือดกำลังจะตาย ท่านนักบวชซุนเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกเวทนาสงสาร จึงเอาเงินซื้อจากเด็กๆ
     เมื่อถึงที่พักท่านรีบนำยามาทารักษา จนเวลาผ่านไปหลายวันงูตัวนั้นก็หายเป็นปกติ ท่านจึงนำไปปล่อยในพงหญ้า
     เย็นวันหนึ่งระหว่างที่ท่านนักบวชนั่งสมาธิสงบจิตอยู่ ก็ได้นิมิตเห็นชายหนุ่มสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์สีเขียวสดมาเชิญท่านลงไปเที่ยวใต้บาดาล
     ชายหนุ่มผู้นำทางได้พาท่านไปยังพระราชวังใต้น้ำซึ่งสวยงามตระการตาแห่งหนึ่ง ณ ที่นั้นท่านซุนก็ได้พบกับพญามังกรจ้าวสมุทรทั้ง ๔ พระองค์ได้เชิญท่านไปนั่งบนบัลลังก์ที่สูงสง่า จ้าวสมุทรได้กล่าวขึ้นว่า
     "เมื่อหลายวันก่อน ลูกชายคนเล็กของข้าออกไปเที่ยวเล่นในเมืองมนุษย์ ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บยังดีที่ท่านมาพบและช่วยเอาไว้ทัน บุญคุณของท่านครั้งนี้ไม่อาจลืมได้"
     และแล้วพญามังกรจ้าวสมุทรก็จัดเลี้ยงอาหารชั้นเลิศพร้อมกับนำทรัพย์สมบัติทั้งเพชรนิลจินดา ไข่มุก ทองคำ มากมาย มามอบให้เพื่อเป็นการตอบแทน แต่ท่านซุนกลับปฏิเสธไม่ขอรับไว้แต่อย่างใด ท่านได้กล่าวว่า
     "ข้าพเจ้าทราบมาว่า ที่เมืองบาดาลมีตำรายาวิเศษอยู่มากมาย หากข้าพเจ้าได้ศึกษาตำรายาเหล่านั้น ก็คงสามารถช่วยเหลือผู้คนที่เจ็บป่วย เช่นนี้ย่อมจะดีกว่าได้ทรัพย์สมบัติแก้วแหวนเงินทองเป็นไหนๆ"
     ด้วยความสำนึกในบุญคุณที่ท่านได้ช่วยชีวิตลูกชายเอาไว้ พญามังกรจ้าวสมุทรจึงอนุญาตให้ท่านได้อ่านดูตำรายาวิเศษท้ัง ๓๖ ชนิด เสร็จแล้วได้ให้ราชองครักษ์ติดตามมาส่งท่านถึงที่พัก
     ครั้นตื่นขึ้นจากสมาธิ ท่านซุนก็คิดว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงนิมิตฝันไปเท่านั้น แต่เมื่อได้ทดลองปรุงยาทั้ง ๓๖ ชนิด ตามที่ท่านเคยอ่านก็ปรากฏว่ายาทุกขนาดสามารถรักษาโรคต่างๆให้หายได้อย่างน่าอัศจรรย์!
     "ต่อมาเมื่อท่านนักบวช ซุน จึงบันทึกความรู้ที่ได้เขียนขึ้นเป็น "ตำรายาวิเศษ ๓๖ ชนิด" ไว้ให้คนรุ่นต่อมาใช้ช่วยเหลือชาวโลก
     ตลอดชั่วชีวิตท่าน ซุน ซื่อ เสี่ยว ได้ออกเดินทางไปช่วยผู้คนให้หายจากโรคภัยไข้เจ็บต่างๆมากมาย จนเป็นที่เลื่องลือไปทั่งแผ่นดิน
     ครั้นลาจากโลกนี้ไปแล้ว ท่านก็ได้สำเร็จเป็นเซียนกลับสู่เบื้องบน



ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

สละเนื้อช่วยนก

ในกาลก่อน เมื่อครั้งที่พระพุทธองค์ทรงดำรงพระชนม์อยู่บำเพ็ญโพธิสัตว์ธรรม ยังมิได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า     วันหนึ่งพระองค์ได้ทรงทอดพระเนตรเห็นเหยี่ยวตัวใหญ่ที่ผอมโซ กำลังบินไล่ล่านกตัวเล็กๆ หมายจะกินเป็นอาหาร วิหกน้อยหวาดกลัวเป็นอันมาก มันพยายามบินหนีเพื่อเอาชีวิตรอดจนสุดกำลัง ครั้นได้แลเห็นพระบรมโพธิสัตว์ประทับอันอยู่มิไกล นกน้อยตัวนั้นจึงโผบินลงสู่อ้อมอก ของพระองค์ทันที    พญาเหยี่ยวไม่กล้าติดตามเข้าไปใกล้ ได้แต่เฝ้าบินวนอยู่ไม่ไปไหน เมื่อเป็นเช่นนี้ พญาเหยี่ยวผู้หิวโหยจึงพูดขึ้นด้วยความโมโหว่า    "ข้าแต่พระโพธิสัตว์เจ้า!  พระองค์อยากช่วยนกตัวเล็กๆ  แล้วจะปล่อยให้ข้าบาทต้องอดตายหรืออย่างไร?"     พระมหาโพธิสัตว์เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ทรงยิ้มแล้วตรัสแก่พญานกว่า     "ท่านประสงค์จะกินสิ่งใด เพื่อคลายหิวเล่า?"     พญาเหยี่ยวได้ทูลตอบทันทีว่า     "ข้าพระองค์ อยากกินเนื้อเป็นอาหาร"     พระโพธิสัตว์จึงตรัสว่า    " ถ้าเช่นนั้นเรายินดีมอบเนื้อของเรา ให้เป็นอาหารแก่ท่านแทนเนื้อข...

ร่ำรวยได้ ก็ล่มจมได้

     ในปีที่ ๑ ของรัชสมัยราชวงศ์ชิง ทางภาคตะวันออกของมณฑลฝู่เจี่ยน มีชายคนหนึ่งทำมาหากินด้วยการฆ่าวัวเนื้อขาย ซึ่งตลอดเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา อาชีพนี้ก็สร้างความร่ำรวยให้แก่เขาอย่างมหาศาล จนกระทั่งอายุมากขึ้น ลูกๆของเขาก็เข้ามาดำเนินกิจการแทนโดยยึดอาชีพฆ่าวัวต่อจากบิดา      จากนั้นหลายปีมีอยู่คืนหนึ่ง เพื่อนบ้านที่อยู่ติดกันได้เห็นเขียงใหญ่ที่ใช้ตัดหัววัว กลับกลายเป็นหัวของวัวที่ถูกตัดขาด มันกลิ้งออกไปตามท้องถนนกลางดึก คืนต่อมาชาวบ้านในละแวกนั้นต่างก็ได้ยินเสียงคล้ายกับหัววัวชนกันดังสนั่นไปทั่วหมู่บ้าน ผู้คนทั้งหลายเล่าลือกันไปต่างๆนาๆ      พอย่างเข้าวันที่สาม ลูกชายของคนฆ่าวัวก็เกิดทะเลาะวิวาทกับนายทหารประจำการทั้งสองต่อสู้กันนายทหารพลาดท่าเสียทีถูกทำร้ายร่างกายจนตาย แต่ตัวลูกชายของพ่อค้าเนื้อก็ต้องถูกทางการจับตัวไปลงโทษ โดยประหารให้ตายตกไปตามกัน เมื่อคนฆ่าวัวผู้เป็นพ่อซึ่งแก่ชรามากแล้วรู้ข่าวก็หัวใจวายตายไปเพราะตกใจสุดขีด!      ในสมัยนั้นหากผู้ใดทำร้ายเจ้าหน้าที่ของทางราชการ คนในครอบครัวจะต้องพลอยได้รับโทษสถานหนักไป...

เคล็ดวิธีสู่ความเจริญรุ่งเรือง

     สมุดบันทึกของ เหลียง จิ้ง สู เขียนเล่าว่า      บรรพบุรุษของนายอำเภอ ทุ้ย อัน ชอบสร้างกุศลแจกจ่ายเสื้อผ้าอาหารและยารักษาโรคให้แก่ผู้ที่ขาดแคลนคนยากจน ตลอดชีวิตของบรรพบุรุษในแต่ละรุ่น ไม่เคยฆ่ามีแต่จะช่วยปลดปล่อยชีวิตสัตว์ทั้งหลายให้รอด ทุกครั้งที่ทำพิธีเซ่นไหว้บรรพชนหรือจัดงานเลี้ยงแขกเหรื่อก็จัดทำแต่อาหารเจไม่เคยใช้เนื้อสัตว์เลย      ครั้งหนึ่ง เพื่อนฝูงได้ให้ปูที่ยังมีชีวิตอยู่ ๒ ตะกร้าเต็มๆปูเหล่านั้นตัวอ้วนใหญ่ คนที่เห็นต่างพากันน้ำลายไหลด้วยความอยากกิน แต่ท่าน ทุ้ย อัน กลับนำปูที่ได้ไปปล่อยลงในแม่น้ำเสียทั้งหมด      ในขณะนั้นมีชายคนหนึ่งเห็นท่าน ทุ้ย อัน กระทำเช่นนั้นก็รู้สึกชื่นชมจึงได้กล่าวกับท่านว่า       "ความประพฤติของท่านเหมือนกับท่าน จาง ฟ่ง วง ไม่มีผิด ท่านเป็นบิดาของ จาก ซื่อ หลาง ซึ่งขณะนี้รับราชการอยู่ เพราะเหตุนี้ท่าน จาง ฟ่ง วง ชอบทำบุญสร้างกุศลปล่อยสัตว์มาโดยตลอด จึงส่งผลให้ จาง ซื่อ หลาง และลูกๆทุกคนมีอำนาจวาสนา เป็นข้าราชการที่ซื่อสัตย์จงรักภัคดีต่อชาติบ้านเมือง ท่าน ทุ้ย อัน...