เณรน้อยช่วยมด

     สมัยก่อนมีเณรน้อยองค์หนึ่ง มีหน้าที่ติดตามรับใช้เจ้าอาวาสผู้อาวุโส พระภิกษุเจ้าอาวาสท่านนี้เป็นผู้รอบรู้โหราศาสตร์อย่าแตกฉานสามารถหยั่งรู้ชะตาชีวิตของคนทั้งหลาย

     วันหนึ่งหลังจากที่เจ้าอาวาสมองใบหน้าของเณรน้อยผู้ใกล้ชิดแล้ว จึงพูดขึ้นว่า "เราอนุญาตให้เจ้ากลับไปเยี่ยมโยมแม่ของเจ้าได้ แล้วค่อยกลับมาในวันที่แปด" เมื่อกล่าวจบแล้วท่านก็นิ่งเงียบไม่พูดอะไรอีก ที่เป็นเช่นนั้นเพราะท่านรู้ดีว่าเณรน้อยองค์นี้ถึงคราวชะตาขาดเสียแล้ว! ท่านรู้สึกสงสารจับใจจึงอยากให้ลูกศิษย์ได้กลับไปสิ้นใจอยู่ใกล้ๆผู้เป็นแม่

     แต่เมื่อเวลาผ่านไป ๗ วัน เณรน้อยองค์นี้ก็ได้กลับมาที่วัดในวันที่ ๘ ตามกำหนดเวลาเหตุการณ์ครั้งนี้สร้างความประหลาดใจระคนกับความดีใจให้แก่ท่านเจ้าอาวาสผู้เป็นอาจารย์ยิ่งนัก เพราะเณรน้อยลูกศิษย์ของท่านไม่เพียงแต่ไม่ตาย ที่สำคัญราศีบนใบหน้ายังสว่างสดใสแช่มชื่นอีกด้วย

     พระภิกษุเจ้าอาวาสจึงเข้าไปนั่งสมาธิอย่างสงบ ก็รู้ว่าขณะที่เณรน้อยกำลังเดินทางจะกลับบ้าน ระหว่างทางมีฝนตกหนักจึงเกิดน้ำไหลเชี่ยวเอ่อล้นลำธาร เณรน้อยองค์นี้ได้สังเกตเห็นมดตัวเล็กๆ มากมายกำลังตะเกียกตะกายพากันหนีตายจากน้ำท่วม ท่านจึงหยิบกิ่งไม้มาทำเป็นสะพานให้มดข้าม

     ท่านเจ้าอาวาสเห็นภาพเช่นนี้ขณะเข้าญาณสมาธิแล้ว ก็รู้สึกปลาบปลื้มใจยิ่งและเมื่อท่านอาจารย์ได้ไต่ถามเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเณรน้อยลูกศิษย์ก็ยืนยันว่า "ทุกอย่างเป็นจริงดังที่พระอาจารย์ได้ปรากฎเห็นขอรับ"

     เจ้าอาวาสผู้หยั่งรู้จึงกล่าวกับเณรน้อยว่า

     "แท้จริงแล้วภายใน ๗ วันที่ผ่านมาเจ้าต้องตาย แต่ด้วยจิตเมตตาอันบริสุทธิ์ของเจ้า ที่ได้ช่วยเหลือมดมากมายให้รอดตาย จึงเป็นมหากุศลทำให้ชีวิตและราศีบนใบหน้าของเจ้าเปลี่ยนแปลงไป แต่นี้ต่อไปเจ้าจะมีอายุยืนยาว ไม่ตายด้วยเหตุแห่งอายุสั้นอีกแล้ว"

     หลังจากนั้นต่อมา เณรน้อยได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุอยู่ศึกษาพระธรรมจนสามารถ "บรรลุสัจจธรรม" หลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด ท่านได้ดับขันธ์ละสังขารไปเมื่ออายุ ๘๐ ปีพอดี