ที่มณฑล เจียงซู มีบึงน้ำกว้างใหญ่ นานมาแล้วผู้คนพากันมาตั้งบ้านเรือนจนกลายเป็นหมู่บ้านอยู่โดยรอบชาวบ้านส่วนใหญ่ในละแวกนั้น ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ยิงนกตกปลาจนเป็นนิสัยและเห็น "การฆ่า" เป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว
แต่ครอบครัวของเฉินเป่าเหวินไม่เป็นเช่นนั้น เพราะทุกคนในบ้านชอบทำบุญสร้างกุศลหากสมาชิกคนใดไปพบเห็นชาวบ้านจับนกปลามาได้ก็จะขอซื้อเพื่อนำไปปล่อย พร้อมกับพยายามอธิบายให้คนเหล่านั้นรู้ถึงกฎ "แห่งกรรม" ว่า
"คนที่เข่นฆ่าผู้อื่นนั้นได้ชื่อว่าจิตไม่มีความเมตตาอยู่เลย
ย่อมทำให้ชีวิตของบุคคลนั้นไร้สุขและอายุสั้น
ในเวลาอันใกล้ผลกรรมก็จะเกิดขึ้นกับตัวเอง
ในเวลาที่ไกลออกไปผลกรรมก็จะตกแก่ลูกหลานของตน"
มีชาวบ้านน้อยคนนักที่เห็นด้วยและปฏิบัติตาม ส่วนใหญ่กลับหัวเราะเยาะเห็นเป็นเรื่องงมงายไร้สาระไปเสีย
เวลาผ่านไปไม่นาน กลางดึกคืนหนึ่งมีชาวบ้านเห็นภูตผี ๒ ตัว ในมือทั้ง ๒ ข้างถือธงไว้จนเต็ม ภูตผีตัวหนึ่งได้พูดขึ้นว่า
"เฉพาะครอบครัวของ เฉินเป่าเหวิน ไม่ต้องปักธง นอกนั้นเอาธงไปปักหน้าบ้านให้หมดทุกหลัง!"
อีกไม่กี่วันต่อมา ก็เกิดโรคระบาดร้ายแรงแพร่กระจายไปทั่วทั้งมณฑล ประชาชนกว่า ๓๐๐ หลังคาเรือนต่างล้มตายไปจนเกือบหมด คงมีแต่บ้านของ เฉินเป่าเหวิน เท่านั้นที่ไม่มีใครเป็นอะไรเลย
ทุกคนคนในบ้านมุ่งมั่นทำความดีมาตลอด ส่วนตัวของ เฉินเป่าเหวิน ก็มีอายุยืนยาวจนกระทั่งวาระสุดท้ายมาถึง เขาก็จากไปด้วยอาการสงบ

ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น