ปล่อยงูได้ลูกแก้ว

     ในสมัยราชวงศ์ฮั่น มีท่านอ๋องพระองค์หนึ่งได้รับสนองพระราชโองการ จากองค์จักรพรรดิแต่งตั้งให้เป็นราชฑูตเพื่อไปเจริญสัมพันธไมตรีกับแค้วนต่างๆ

     ครั้งหนึ่ง ในระหว่างที่ท่านอ๋องเดินทางผ่านทะเลทรายอันร้อนระอุ ได้พบงูตัวหนึ่ง กำลังดิ้นกระเสือกกระสน พยายามจะไปให้ไกลถึงแอ่งน้ำใกล้ๆ พระองค์สังเกตเห็นว่ามันได้รับบาดเจ็บที่หัวมีเลือดไหล และอ่อนระโหยโรยแรงเต็มที่ ท่านอ๋องราชฑูตจึงหยุดพักการเดินทางแล้วนำยาสมุนไพรมาทารักษาให้ หลังจากนั้นพระองค์ก็ใช้ไม้เท้าค่อยๆประคองงูตัวนั้นลงไปในแอ่งน้ำ มันจึงสามารถฟื้นตัวและว่ายตามน้ำไป

     อีกหลายเดือนต่อมา เมื่อท่านอ๋องเดินทางกลับจากหัวเมืองชายแดนผ่านมาที่เดิมก็พบงูตัวที่ท่านเคยช่วยเหลือมาคอยท่าอยู่ ปากของมันคาบลูกแก้วลูกหนึ่งเอาไว้ ครั้นเหลือบเห็นท่านอ๋องผู้มีพระคุณเข้ามาใกล้ มันจึงคายลูกแก้ววางลงบนพื้นทราย ลูกแก้วนั้นยามต้องแสงอาทิตย์ก็ส่องประกายระยิบระยับดูสวยงาม ท่านอ๋องทรงเป็นผู้มีจิตใจงดงามสะอาดหมดจดพระองค์ช่วยเหลือผู้อื่นโดยมิหวังผลตอบแทน เมื่อเห็นงูนำลูกแก้วมามอบให้เพื่อตอบแทนที่เคยช่วยชีวิต ท่านก็มิกล้ารับไว้แต่อย่างใด

     ในคืนนั้นท่านอ๋องได้หลับฝันไปว่า ท่านออกไปเดินเล่นแต่ไม่ทันสังเกตจึงเหยียบถูกงูตัวหนึ่งเข้า ครั้นตกใจสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึกพระองค์ก็ต้องประหลาดใจมาก เพราะข้างๆกายมีลูกแก้วมณี ๑ คู่ วางอยู่ ลูกแก้วนั้นขนาดโตเท่าผลท้อและกำลังสาดแสงสว่างสีนวลกระจายไปทั่วห้อง ช่างน่าอัศจรรย์ใจเสียจริงๆ

     นับตั้งแต่นั้นมาข้าราชบริพารทั้งหลายจึงขนานนามท่านอ๋องผู้มีพระทัยเมตตาอารีย์ว่า "ท่านราชฑูตแห่งมณีคู่เรืองแสง"