มีเรื่องราวบันทึกไว้ว่าในรัชสมัยของสมัยพระเจ้าถังไท่จง แห่งราชวงศ์ถัง ข้าราชการผู้หนึ่งชื่อหลูเสี้ยวเจิน รับราชการอยู่ที่ตำบล หย่ง โจ้ว เขาเป็นคนเจ้าอารมณ์เลือดร้อน ทุกครั้งที่เกิดโมโหข้าราชการผู้นี้ก็จะทั้งด่า ทั้งทุบตี ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงหรือคนงานในบ้านเพื่อระบายความโกรธ นิสัยไม่ดีเช่นนี้เขาไม่เคยคิดจะแก้ไขเลย
ในสวนหลังบ้านของ หลูเสี้ยวเจิน มีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ซึ่งฝูงผึ้งมักจะมาสร้างรังอยู่อาศัย เมื่อข้าราชการเจ้าโทสะมาพบเข้าก็สั่งให้คนงานทำลายรัง เพื่อขับไล่มันไปเสีย แต่ไม่กี่วันผึ้งเหล่านั้นก็กลับมาทำรังขึ้นใหม่อีก สร้างความโมโหเดือดดาลโกรธแค้นขึ้นในใจของเขาเป็นอย่างมาก
หลูเสี้ยวเจิน คนใจแคบจึงสั่งให้คนงานสุมไฟต้มน้ำหม้อใหญ่ให้ไอเดือดที่ร้อนจัดลอยขึ้นไปลนรังของมัน ผึ้งหลายพันตัวต้องหล่นลงมาตายในหม้อน้ำเดือดจนหมด! เขาคิดแต่ว่าทำเช่นนี้จึงจะสมแค้น!
ปีหนึ่งผ่านไป ตอนบ่ายๆในราวกลางเดือนห้า ขณะที่หลูเสี้ยวเจิน กำลังนอนหลับอ้าปากอย่างมีความสุขในสวนหลังบ้าน อยู่ๆก็มีผึ้งใหญ่ตัวหนึ่งบินตรงเข้ามาใช้เหล็กไนอันแหลมคมแทงที่ลิ้นของเขา หลูเสี้ยวเจินสะดุ้งสุดตัวขึ้นด้วยความเจ็บปวด ลิ้นของเขาแดงก่ำพองโตคับปากจนพูดไม่ได้กินอาหารก็ไม่ได้!
แม้ว่าหมอจะใช้ยารักษาอย่างไรความเจ็บปวดก็ไม่ทุเลาลงเลย หลูเสี้ยวเจิน ข้าราชการผู้มีจิตใจคับแคบปราศจากความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ คิดแต่จะเข่นฆ่าทำลายผู้อื่น ได้หวนรำลึกถึงชีวิตของผึ้งนับพันๆตัวที่เขาสั่งฆ่า บัดนี้พืชพันธ์ุแห่งกรรมชั่วได้ให้ผลแก่ตัวเขาแล้ว
มันช้าเกินไปกว่าจะสำนึกได้ หลูเสี้ยวเจิน เจ็บปวดทรมานไม่ได้กินไม่ได้นอนหลายวันก็ตาย
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น