ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

สุนัขจิ้งจอกทดแทนบุญคุณ



     ในอดีตมีอาจารย์คนหนึ่ง หลงไหลในเวทมนต์คาถาจนเกิดมิจฉาทิฐิ เห็นผิดเป็นชอบไม่แบ่งแยกดีชั่ว ตลอดเวลาที่ผ่านไปไม่ใส่ใจกับการประพฤติปฏิบัติธรรม วันทั้งวันเอาแต่แสวงหาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหารย์อยากอยู่เหนือผู้อื่น
     วันหนึ่งอาจารย์ผู้นี้ ได้ทดลองปรุงยาขนานหนึ่งซึ่งตนได้ยินมาว่า หากกินแล้วจะเป็นอมตะไม่มีวันตาย มีอิทธิฤทธิ์สามารถเหาะเหินเดินอากาศดำดินได้ เขาจึงอยากพิสูจน์ให้รู้สรรพคุณแต่ก็กลัวว่าตัวเองจะเป็นอันตราย จึงใช้วาจาร้อยเล่ห์เกลี้ยกล่อมให้ชายซื่อคนหนึ่งกินยานั้น และออกอุบายหลอกให้เขาลงไปอยู่ในบ่อที่แห้ง แล้วกลิ้งฝาหินมาปิดขังไว้
     ชายซื่อผู้น่าสงสารนั่งตัวสั่นด้วยความตกใจกลัวเมื่อถูกขังอยู่ก้นบ่อลึก เขาใช้เวลาหลายวันเพื่อพยายามหาทางออกแต่ก็จนปัญญา ท่ามกลางความมืดความเหนื่อยอ่อนและหิวโหยขณะที่กำลังจะสิ้นหวัง ทันใดนั้นก็มีสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งปรากฎกายขึ้นในบ่อ และพูดกับเขาว่า
     "ไม่ต้องกลัว...ข้ามาที่นี่เพื่อแนะวิธีให้ท่านออกไปจากที่นี่
     ท่านจงตัดความหวาดวิตกกังวลเสียให้หมด
     แล้วสำรวมสมาธิประสานกายใจให้เป็นหนึ่ง
     เพ่งกระแสจิตไปยังแสงสว่างตรงรูบนฝาบ่อ
     หากท่านทำตามที่ข้าบอกด้วยความมั่นคงแน่วแน่ ก็จะสามารถออกไปจากบ่อนี้ได้
     ที่ข้ามาวันนี้ ก็เพื่อตอบแทนพระคุณของท่านเพราะครั้งหนึ่งในอดีตท่านได้เคยช่วยชีวิตข้าจากคนล่าสัตว์ ทำให้ข้าสามารถจำศีลภาวนาได้สำเร็จ
     เมื่อกล่าวจบภาพของสุนัขจิ้งจอกก็จางหายไป ชายคนซื่อได้ปฏิบัติตามคำแนะนำนั้นอยู่หลายวัน จนบังเกิดมโนฤทธิ จิตมีพลังอำนาจสามารถพาตัวเองขึ้นจากบ่อได้สำเร็จ
     อาจารย์เจ้าเล่ห์เมื่อทราบเรื่องก้อดีอกดีใจเพราะหลงเข้าใจว่ายาที่ตนปรุงขึ้นนั้นมีฤทธิ์วิเศษจริงเขาคิดจะใช้อวดคนทั้งหลายได้รับรู้และยกย่องว่าตนเป็นผู้วิเศษจึงป่าวประกาศไปทั่ว
     เมื่อชาวบ้านมาชุมนุมกันมากมายแล้ว อาจารย์ผู้หลงผิดก็ลงไปในบ่อพร้อมกับยาของตน เขาสั่งให้คนนำฝาหินมาปิดบ่อไว้จนสนิท
     ประชาชนต่างรอดูเรื่องอัศจรรย์กันอย่างใจจดใจจ่อ จนกระทั่งเวลาผ่านไปนานมากก็ไม่มีวี่แววว่าอาจารย์จะสามารถขึ้นจากบ่อได้ตามที่คุยอวดไว้ ผู้คนจึงทยอยกลับไปหมด
     ครึ่งเดือนผ่านไป ชาวบ้านที่ทนรอไม่ไหวจึงช่วยกันยกฝาหินที่ปิดปากบ่อออก ภาพที่ทุกคนเห็นก็คือ อาจารย์เจ้าเล่ห์นอนตายอยู่ก้นบ่อ ศพเน่าจนขึ้นอืดเหม็นคละคลุ้งไปหมด
     เฮ้อ!...คิดร้ายหลอกลวงผู้อื่น หารู้ไม่ว่าเขารอดมาได้เพราะมีบุญกุศลคุ้มครอง สุดท้ายกลับต้องมาตายด้วยแผนชั่วของตัวเอง!



ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

สละเนื้อช่วยนก

ในกาลก่อน เมื่อครั้งที่พระพุทธองค์ทรงดำรงพระชนม์อยู่บำเพ็ญโพธิสัตว์ธรรม ยังมิได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า     วันหนึ่งพระองค์ได้ทรงทอดพระเนตรเห็นเหยี่ยวตัวใหญ่ที่ผอมโซ กำลังบินไล่ล่านกตัวเล็กๆ หมายจะกินเป็นอาหาร วิหกน้อยหวาดกลัวเป็นอันมาก มันพยายามบินหนีเพื่อเอาชีวิตรอดจนสุดกำลัง ครั้นได้แลเห็นพระบรมโพธิสัตว์ประทับอันอยู่มิไกล นกน้อยตัวนั้นจึงโผบินลงสู่อ้อมอก ของพระองค์ทันที    พญาเหยี่ยวไม่กล้าติดตามเข้าไปใกล้ ได้แต่เฝ้าบินวนอยู่ไม่ไปไหน เมื่อเป็นเช่นนี้ พญาเหยี่ยวผู้หิวโหยจึงพูดขึ้นด้วยความโมโหว่า    "ข้าแต่พระโพธิสัตว์เจ้า!  พระองค์อยากช่วยนกตัวเล็กๆ  แล้วจะปล่อยให้ข้าบาทต้องอดตายหรืออย่างไร?"     พระมหาโพธิสัตว์เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ทรงยิ้มแล้วตรัสแก่พญานกว่า     "ท่านประสงค์จะกินสิ่งใด เพื่อคลายหิวเล่า?"     พญาเหยี่ยวได้ทูลตอบทันทีว่า     "ข้าพระองค์ อยากกินเนื้อเป็นอาหาร"     พระโพธิสัตว์จึงตรัสว่า    " ถ้าเช่นนั้นเรายินดีมอบเนื้อของเรา ให้เป็นอาหารแก่ท่านแทนเนื้อข...

ร่ำรวยได้ ก็ล่มจมได้

     ในปีที่ ๑ ของรัชสมัยราชวงศ์ชิง ทางภาคตะวันออกของมณฑลฝู่เจี่ยน มีชายคนหนึ่งทำมาหากินด้วยการฆ่าวัวเนื้อขาย ซึ่งตลอดเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา อาชีพนี้ก็สร้างความร่ำรวยให้แก่เขาอย่างมหาศาล จนกระทั่งอายุมากขึ้น ลูกๆของเขาก็เข้ามาดำเนินกิจการแทนโดยยึดอาชีพฆ่าวัวต่อจากบิดา      จากนั้นหลายปีมีอยู่คืนหนึ่ง เพื่อนบ้านที่อยู่ติดกันได้เห็นเขียงใหญ่ที่ใช้ตัดหัววัว กลับกลายเป็นหัวของวัวที่ถูกตัดขาด มันกลิ้งออกไปตามท้องถนนกลางดึก คืนต่อมาชาวบ้านในละแวกนั้นต่างก็ได้ยินเสียงคล้ายกับหัววัวชนกันดังสนั่นไปทั่วหมู่บ้าน ผู้คนทั้งหลายเล่าลือกันไปต่างๆนาๆ      พอย่างเข้าวันที่สาม ลูกชายของคนฆ่าวัวก็เกิดทะเลาะวิวาทกับนายทหารประจำการทั้งสองต่อสู้กันนายทหารพลาดท่าเสียทีถูกทำร้ายร่างกายจนตาย แต่ตัวลูกชายของพ่อค้าเนื้อก็ต้องถูกทางการจับตัวไปลงโทษ โดยประหารให้ตายตกไปตามกัน เมื่อคนฆ่าวัวผู้เป็นพ่อซึ่งแก่ชรามากแล้วรู้ข่าวก็หัวใจวายตายไปเพราะตกใจสุดขีด!      ในสมัยนั้นหากผู้ใดทำร้ายเจ้าหน้าที่ของทางราชการ คนในครอบครัวจะต้องพลอยได้รับโทษสถานหนักไป...

เคล็ดวิธีสู่ความเจริญรุ่งเรือง

     สมุดบันทึกของ เหลียง จิ้ง สู เขียนเล่าว่า      บรรพบุรุษของนายอำเภอ ทุ้ย อัน ชอบสร้างกุศลแจกจ่ายเสื้อผ้าอาหารและยารักษาโรคให้แก่ผู้ที่ขาดแคลนคนยากจน ตลอดชีวิตของบรรพบุรุษในแต่ละรุ่น ไม่เคยฆ่ามีแต่จะช่วยปลดปล่อยชีวิตสัตว์ทั้งหลายให้รอด ทุกครั้งที่ทำพิธีเซ่นไหว้บรรพชนหรือจัดงานเลี้ยงแขกเหรื่อก็จัดทำแต่อาหารเจไม่เคยใช้เนื้อสัตว์เลย      ครั้งหนึ่ง เพื่อนฝูงได้ให้ปูที่ยังมีชีวิตอยู่ ๒ ตะกร้าเต็มๆปูเหล่านั้นตัวอ้วนใหญ่ คนที่เห็นต่างพากันน้ำลายไหลด้วยความอยากกิน แต่ท่าน ทุ้ย อัน กลับนำปูที่ได้ไปปล่อยลงในแม่น้ำเสียทั้งหมด      ในขณะนั้นมีชายคนหนึ่งเห็นท่าน ทุ้ย อัน กระทำเช่นนั้นก็รู้สึกชื่นชมจึงได้กล่าวกับท่านว่า       "ความประพฤติของท่านเหมือนกับท่าน จาง ฟ่ง วง ไม่มีผิด ท่านเป็นบิดาของ จาก ซื่อ หลาง ซึ่งขณะนี้รับราชการอยู่ เพราะเหตุนี้ท่าน จาง ฟ่ง วง ชอบทำบุญสร้างกุศลปล่อยสัตว์มาโดยตลอด จึงส่งผลให้ จาง ซื่อ หลาง และลูกๆทุกคนมีอำนาจวาสนา เป็นข้าราชการที่ซื่อสัตย์จงรักภัคดีต่อชาติบ้านเมือง ท่าน ทุ้ย อัน...