วันหนึ่งอาจารย์ผู้นี้ ได้ทดลองปรุงยาขนานหนึ่งซึ่งตนได้ยินมาว่า หากกินแล้วจะเป็นอมตะไม่มีวันตาย มีอิทธิฤทธิ์สามารถเหาะเหินเดินอากาศดำดินได้ เขาจึงอยากพิสูจน์ให้รู้สรรพคุณแต่ก็กลัวว่าตัวเองจะเป็นอันตราย จึงใช้วาจาร้อยเล่ห์เกลี้ยกล่อมให้ชายซื่อคนหนึ่งกินยานั้น และออกอุบายหลอกให้เขาลงไปอยู่ในบ่อที่แห้ง แล้วกลิ้งฝาหินมาปิดขังไว้
ชายซื่อผู้น่าสงสารนั่งตัวสั่นด้วยความตกใจกลัวเมื่อถูกขังอยู่ก้นบ่อลึก เขาใช้เวลาหลายวันเพื่อพยายามหาทางออกแต่ก็จนปัญญา ท่ามกลางความมืดความเหนื่อยอ่อนและหิวโหยขณะที่กำลังจะสิ้นหวัง ทันใดนั้นก็มีสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งปรากฎกายขึ้นในบ่อ และพูดกับเขาว่า
"ไม่ต้องกลัว...ข้ามาที่นี่เพื่อแนะวิธีให้ท่านออกไปจากที่นี่
ท่านจงตัดความหวาดวิตกกังวลเสียให้หมด
แล้วสำรวมสมาธิประสานกายใจให้เป็นหนึ่ง
เพ่งกระแสจิตไปยังแสงสว่างตรงรูบนฝาบ่อ
หากท่านทำตามที่ข้าบอกด้วยความมั่นคงแน่วแน่ ก็จะสามารถออกไปจากบ่อนี้ได้
ที่ข้ามาวันนี้ ก็เพื่อตอบแทนพระคุณของท่านเพราะครั้งหนึ่งในอดีตท่านได้เคยช่วยชีวิตข้าจากคนล่าสัตว์ ทำให้ข้าสามารถจำศีลภาวนาได้สำเร็จ
เมื่อกล่าวจบภาพของสุนัขจิ้งจอกก็จางหายไป ชายคนซื่อได้ปฏิบัติตามคำแนะนำนั้นอยู่หลายวัน จนบังเกิดมโนฤทธิ จิตมีพลังอำนาจสามารถพาตัวเองขึ้นจากบ่อได้สำเร็จ
อาจารย์เจ้าเล่ห์เมื่อทราบเรื่องก้อดีอกดีใจเพราะหลงเข้าใจว่ายาที่ตนปรุงขึ้นนั้นมีฤทธิ์วิเศษจริงเขาคิดจะใช้อวดคนทั้งหลายได้รับรู้และยกย่องว่าตนเป็นผู้วิเศษจึงป่าวประกาศไปทั่ว
เมื่อชาวบ้านมาชุมนุมกันมากมายแล้ว อาจารย์ผู้หลงผิดก็ลงไปในบ่อพร้อมกับยาของตน เขาสั่งให้คนนำฝาหินมาปิดบ่อไว้จนสนิท
ประชาชนต่างรอดูเรื่องอัศจรรย์กันอย่างใจจดใจจ่อ จนกระทั่งเวลาผ่านไปนานมากก็ไม่มีวี่แววว่าอาจารย์จะสามารถขึ้นจากบ่อได้ตามที่คุยอวดไว้ ผู้คนจึงทยอยกลับไปหมด
ครึ่งเดือนผ่านไป ชาวบ้านที่ทนรอไม่ไหวจึงช่วยกันยกฝาหินที่ปิดปากบ่อออก ภาพที่ทุกคนเห็นก็คือ อาจารย์เจ้าเล่ห์นอนตายอยู่ก้นบ่อ ศพเน่าจนขึ้นอืดเหม็นคละคลุ้งไปหมด
เฮ้อ!...คิดร้ายหลอกลวงผู้อื่น หารู้ไม่ว่าเขารอดมาได้เพราะมีบุญกุศลคุ้มครอง สุดท้ายกลับต้องมาตายด้วยแผนชั่วของตัวเอง!


ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น