ตะขาบฟังธรรม

     ในสมัยราชวงศหมิง ปีที่ ๔ มีพระเถระผู้อาวุโสรูปหนึ่งนามว่า "เหลียนฉือ ต้าซือ" ครั้งหนึ่งท่านเห็นชาวบ้านหิ้วตะขาบหลายสิบตัว ซึ่งถูกมัดทั้งหัวทั้งหางด้วยเชือกจนแน่นเพื่อนำไปขายที่ตลาด ท่านมีจิตเมตตาสงสารจึงขอซื้อมาปล่อย ตะขาบส่วนใหญ่ใกล้จะตายแต่มีอยู่ตัวหนึ่งได้แหงนหน้ามามองดูท่านแล้วคลานหนีไป

     คืนหนึ่งขณะที่พระอาจารย์ เหลียนฉือ ต้าซือ กำลังสนทนาธรรมอยู่กับอุบาสกผู้ใกล้ชิดคนหนึ่งอยู่ ทั้งสองได้เห็นตะขาบไต่ขึ้นมาอยู่ข้างฝาผนัง อุบากสกผู้นั้นจึงลุกขึ้นไปหยิบไม้มาตีที่ข้างฝาเพื่อขู่ให้มันหนีไป แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรตะขาบตัวนั้นก็ไม่ยอมไป

         พระเถระผู้มีใจโอบอ้อมอารีย์จึงได้พูดขึ้นว่า

         "เจ้าตะขาบเอ๋ย...ใช่เจ้าหรือไม่ที่อาตมาปล่อยไป

         หากเจ้ามาด้วยใจที่สำนึกในบุญคุณแล้วล่ะก็จะไม่มีใครขับไล่

         ฉะนั้นจงตั้งใจฟังคำของอาตมาให้ดี

         สรรพสิ่งทั้งหลายในโลกนี้

         ของมีค่าที่สุดคือ "ชีวิต"

         ไม่ว่าใครต่างก็รักและหวงแหนชีวิตตน

         หากผู้ใดปราศจากจิตเมตตาเสียแล้ว

         ชาติหน้าก็ต้องเกิดเป็นเสือเป็นหมาป่า

         ผู้ใดมีจิตที่คิดแต่จะมุ่งทำร้ายผู้อื่น

         ต่อไปก็ต้องไปเกิดเป็นงูเป็นแมลงป่อง

         เวลานี้แม้เจ้าจะเป็นสัตว์เดรัจฉาน

         แต่หากขจัดเอาจิตใจที่ไม่ดีออกไปได้ไม่คิดทำร้ายผู้อื่น

         ในภายหน้าเจ้าก็จะสามารถเกิดใหม่ได้ร่างเป็นมนุษย์

         ด้วยใจที่สื่อถึงกันอาตมาหวังว่าเจ้าคงเข้าใจ...."

     เมื่อพระอาจารย์ผู้อาวุโสกล่าวอรรถาธรรมจบลง ตะขาบตัวนั้นก็ค่อยๆคลานจากไป ฝ่ายอุบาสกผู้มาเยือนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกับพูดขึ้นว่า "แปลกประหลาดเหลือเกิน!...ทำไมตะขาบจึงสามารถเข้าใจธรรมะได้?"