ในสมัยราชวงศ์ถัง มีข้าราชการหนุ่มชั้นผู้น้อยคนหนึ่งนามว่า พันกั่ว วันหนึ่งเขากับเพื่อนๆ ออกไปเที่ยวเล่นที่ชายทุ่งเห็นแพะตัวหนึ่งกำลังกินหญ้าอยู่ใกล้ๆ กับหลุมฝังศพ พันกั่วมองดูรอบๆ ไม่เห็นคนเลี้ยงจึงชักชวนเพื่อน ให้ช่วยกันจับแพะกลับไป
แต่แพะเมื่อเห็นคนแปลกหน้าลากจูงไปก็ร้องขึ้นไม่ยอมหยุด ข้าราชการหนุ่มกลัวว่าเจ้าของแพะจะได้ยิน เขาจึงใช้มือจับลิ้นแล้วกระชากอย่างแรง จนลิ้นของมันขาด! แพะที่น่าสงสารเจ็บปวดทรมาณแสนสาหัสมิหนำซ้ำยังถูกฉุดกระชากลากถูไปตลอดทาง เมื่อถึงบ้านเขาก็จัดการฆ่าแพะทำอาหารเลี้ยงเพื่อนฝูงเป็นที่สนุกสนาน
เวลาผ่านไปครึ่งปี พันกั่วก็มีอาการประหลาด อยู่ดีๆ ลิ้นของเขาก็หดสั้นลงๆ จนเหมือนคนไม่มีลิ้น เขาตัดสินใจลาออกจากราชการ เพื่อกลับไปบ้านเดิมที่อำเภอ ฟู่ ผิง
เมื่อเขานำหนังสือลาออกไปยื่นต่อท่านนายอำเภอผู้เป็นหัวหน้า ท่านอ่านดูแล้วก็ยังคลางแคลงสงสัยว่า พันกั่ว จะโกหก จึงสั่งเขาอ้าปากให้ดู ท่านนายอำเภอรู้สึกฉงนสนเท่ห์แทบไม่เชื่อสายตาตนเองที่เห็นลิ้นของลูกน้องหดเล็กเหลือเท่าเมล็ดถั่ว ท่านจึงได้ซักถามเขาถึงความเป็นมา แต่อนิจจา...พันกั่วพูดไม่ได้เสียแล้ว เขาพยายามใช้พู่กันเขียนเรื่องราวทั้งหมดลงบนกระดาษ
เมื่อได้อ่านดู นายอำเภอผู้บังคับบัญชาก็รู้สึกเวทนายิ่งนัก ท่านจึงแนะนำเขาว่า "เมื่อกลับไปอยู่บ้านแล้ว เธอจงใช้เวลาทั้งหมดคัดลอกพระคัมภีร์ ที่สั่งสอนให้คนช่วยชีวิตสัตว์ออกแจกจ่ายเผยแพร่แก่คนทั้งหลาย อันจะนำมาซึ่งกุศลบารมีเพื่อไถ่โทษบาปกรรมที่เคยก่อไว้"
พันกั่ว พยักหน้ารับคำสั่งของหัวหน้า ตั้งแต่นั้นมาทุกๆวัน เขาคัดลอกพระคัมภีร์แจกจ่ายผู้คนมากมาย พร้อมกับตั้งใจสำนึกในความผิดที่ตนได้กระทำ ถือศีลกินเจสวดมนต์ภาวนาไม่ขาด
หนึ่งปีต่อมา ลิ้นที่หดหายไปของเขาก็ค่อยๆโตขึ้นทีละนิดๆ จนกระทั่งเขาสามารถพูดได้เป็นปกติ พันกั่วรู้สึกดีใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เขาจึงเดินทางกลับไปเพื่อกราบคารวะต่อท่านนายอำเภอ ผู้ที่เมตตาชี้แนะหนทางแก่เขาจนสามารถสลายบาปกรรมลงได้ ท่านนายอำเภอเห็นพันกั่ว ผู้เคยเป็นลูกน้องในบังคับบัญชามีอุปนิสัยใจคอเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีท่านจึงแต่งตั้งให้เข้ารับราชการในตำแหน่งที่สูงกว่าเดิม
พันกั่วปฏิบัติงานในหน้าที่ราชการด้วยความวิริยะอุตสาหะและประสบความเจริญรุ่งเรืองจนมีตำแหน่งใหญ่โตอยู่ในราชสำนัก เขาไม่เคยลืมประสบการณ์ที่ผ่านมาในชีวิตเลย จึงได้เขียนเรื่องราวนี้ลงในบันทึก ซึ่งตรงกับปีที่ ๘ แห่งรัชกาล เจิน กวน เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจแก่อนุชนรุ่นหลังสืบไป
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น