เสียงคำอำลา

     ในสมัยราชวงศ์ ซ้ง มีนายอำเภอท่านหนึ่งแซ่ พัน เป็นคนที่ตั้งมั่นอยู่ในศีลธรรม ทุกวันหลังจากเสร็จสิ้นภาระกิจการงาน ท่านชอบศึกษาพระคัมภีร์ของพระสมันตภัทรโพธิสัตว์ซึ่งอบรมให้เราหมั่นสำนึกตนอยู่เนืองๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสอนให้มนุษย์ทุกคนมีความเมตตากรุณาต่อทุกชีวิตในโลก อันเป็นจิตเมตตาที่กว้างใหญ่ดุจฟ้าดิน

     ตั้งแต่เริ่มเข้ามาดำรงตำแหน่งเป็นนายอำเภอ ท่านได้ติดประกาศสั่งห้ามมิให้จับสัตว์ไม่ว่าจะเป็นสัตว์บกหรือสัตว์น้ำ หากผู้ใดฝ่าฝืนต้องถูกลงโทษ เพราะฉะนั้นทุกหนทุกแห่งที่นายอำเภอท่านนี้ไปปกครองดูแล สัตว์ทั้งหลายก็จะมีชีวิตอยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุขไม่ต้องกลัวถูกคนทำร้าย บรรดาสัตว์น้ำพวก ปลา ปู กุ้ง หอย ก็พากันแหวกว่ายไปมาอย่างสบายๆ

     เวลาแห่งความสุขมันช่างสั้นเสียเหลือเกิน วาระที่นายอำเภอใจบุญจะต้องโยกย้ายไปประจำอยู่ในเมืองอื่นก็ได้เวียนมาถึง กลางดึกคืนนั้นท่านหลับฝันไปว่า ในแม่น้ำลำธารและป่าเขา มีเสียงของสัตว์มากมายหลายหมื่นชีวิตรำ่ร้องดังออกมาว่า

     "ท่านผู้มีเมตตาจิตกำลังจะจากพวกเราไปแล้ว! ในภายหน้าเราคงต้องจะถูกเข่นฆ่าเอาชีวิตอีกเป็นแน่!"

     ในความฝันเสียงร้องของสัตว์เหล่านั้นดังสนั่นกึกก้อง สะเทือนถึงฟ้าเบื้องบนนายอำเภอตกใจตื่นขึ้นด้วยความแปลกใจ พอรุ่งเช้าก่อนออกเดินทางท่านจึงเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายฝากไว้ว่า

     "ผู้ที่จะมาดำรงตำแหน่งที่นี่ต่อจากข้าพเจ้า ขอจงรักษาคำสั่ง ให้คุ้มครองชีวิตสัตว์ทุกประเภทสืบต่อไป"

     ในวันนั้นขณะที่นายอำเภอผู้เป็นที่รักของทุกคนกำลังจะจากไปทั่วป่าเขาลำเนาไพรและแม่นำ้ลำคลองก็มีเสียงร้องระงมดังกึกก้องอยู่ไม่ขาด ฟังดูประหนึ่งเสียงร่ำไห้คร่ำครวญของผู่ที่ต้องสูญเสียพ่อแม่ผู้มีพระคุณสูงสุดของตนไป

     บรรดาข้าราชการพ่อค้าและราษฎรที่มารอส่งท่านนายอำเภอได้ยินกันทั่ว ทุกคนต่างรู้สึกแปลกประหลาดและอัศจรรย์ใจต่อ "เสียงคำอำลา" นั้นยิ่งนัก