เสียน ซื่อ เป็นพ่อค้าเนื้อหมูในอำเภออันวุย เขาฆ่าหมูมาเป็นเวลากว่า ๒๐ ปี จนมั่งคั่งร่ำรวย และมีบ้านใหญ่โตถึง ๓ หลัง รวมทั้งที่นาอีกหลายร้อยไร่
เช้าตรู่ตอนตีห้าวันหนึ่ง ภรรยาของเขาได้ลุกไปเข้าห้องน้ำ ขณะที่เดินผ่านคอกหมูท่ามกลางแสงสลัวๆ นางได้มองเห็นร่างของผู้หญิงสองคนนอนเหยียดอยู่ในคอกไม่ว่าจะขยี้ตาอย่างไรภาพนั้นก็ยังคงปรากฎชัดเจนต่อสายตาของนาง ภรรยาพ่อค้าหมูตกใจมากรีบวิ่งไปบอกสามีว่า
"มันเป็นลางไม่ดีเลย ต่อไปนี้เราควรเลิกอาชีพฆ่าหมูขาย เปลี่ยนไปทำอย่างอื่นเสียจะดีกว่า"
แต่ชายพ่อค้าหมูไม่เห็นด้วย เขายังคงยืนยันอย่างแข็งกร้าวว่าจะยึดอาชีพฆ่าหมูขายต่อไป ฝ่ายภรรยาของเขาก็ไม่ยอมแพ้ นางโมโหมากจึงเก็บเอามีดฆ่าหมูทั้งหมดไปโยนทิ้งลงในหลุมส้วม ชายผู้เป็นสามีหมดสิ้นความอดทนอีกต่อไป ทั้งสองจึงโต้เถียงกันอย่างรุนแรง ในที่สุดเมื่อไม่สามารถตกลงกันได้ จึงประกาศแยกทางกัน โดยเชิญพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายมาแบ่งทรัพย์สมบัติ
ภรรยาของ เสียน ซื่อ รับเอาลูกคนเล็กไปอยู่ด้วย ส่วนลูกชายคนโตตัวเขาเป็นผู้อุปการะเลี้ยงดู
หลังจากแยกทางกันแล้ว เสียน ซื่อ ก็ยังคงฆ่าหมูเป็นอาชีพต่อไป อยู่มาไม่นานลูกชายคนโตก็ล้มป่วยเป็นไข้หนักตายไปต่อหน้าต่อตา และในเวลาไล่เลี่ยกันลูกชายคนเล็กที่อยู่กับภรรยาก็เป็นไข้ไม่สบายตายไปเช่นกัน!
พ่อค้าหมูเสียอกเสียใจจนไม่อยากทำมาหากิน ทุกวันเขาใช้เงินไปหมกมุ่นอยู่กับการพนัน เพียงไม่กี่ปีต่อมาพ่อค้าหมูที่เคยมั่งคั่งร่ำรวยมากก็สิ้นเนื้อประดาตัว กลายเป็นคนยากจนต้องอดอยากถึงกับไม่มีจะกิน เขาจึงกลับไปรับจ้างฆ่าหมูอีก แต่มันน่าประหลาด เสียน ซื่อ รับจ้างฆ่าหมูได้ราว ๒๐ กว่าวัน เขาก็ป่วยเป็นโรคปากเน่า จมูกเน่ามีเลือดและน้ำหนองไหลอยู่ตลอดเวลา ส่งกลิ่นเหม็นเป็นที่น่ารังเกียจแก่ผู้คน พูดจาไม่รู้เรื่อง เวลาหายใจเข้าออก จะมีเสียงเหมือนกับหมูไม่มีผิด! เขาต้องทุกข์ทรมาณด้วยโรคร้ายอยู่ถึง ๑ ปี แล้วตายลงในที่สุด
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น