อย่าคิดว่าไม่ผิด

   ครอบครัวของ เกิ่น เปิ่น สู นับตั้งแต่บรรพบุรุษลงมาหลายชั่วคน ไม่อนุญาตให้คนในบ้านรับประทานเนื้อวัวควาย

   ครั้งหนึ่ง เกิ่น เปิ่น สู เกิดล้มป่วย หมอได้ตรวจดูในตำรายาและบอกแก่เขาว่า ต้องใช้สมองวัวมากินรักษาโรค เมื่อเพื่อนฝูงรู้ข่าวจึงมาเยี่ยมพร้อมกับนำสมองวัวมาให้ แต่เขาก็ไม่ยอมกินกลับนำไปให้คนรับใช้กินเสีย เขาคิดว่าทำเช่นนี้คงไม่ผิดอะไร

   คืนต่อมาเขาเคลิ้มฝันไปว่า มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์องค์หนึ่งสวมมงกุฎสีทองใส่เสื้อสีเหลืองอร่ามน่าเกรงขาม ได้กล่าวตำหนิเขาว่า

               "เจ้าเป็นคนกินเนื้อวัว! ตัวช่างเหม็นเสียจริงๆ"

                  เกิ่น เปิ่น สู รีบตอบทันทีว่า

                "ข้าพเจ้าไม่เคยกินเนื้อวัวควายเลยในชีวิต"

                  สิ่งศักดิ์สิทธิ์พระองค์นั้นจึงหยิบเอาสมุดเล่มหนึ่งออกมาดูแล้วกล่าวว่า

                 "เจ้าไม่ได้กินเองแต่ก็ล่วงละเมิดทำผิดกฎของบรรพชนนำไปให้คนอื่นกิน เป็นเหตุให้ถูกบั่นทอนอายุขัยของตนเอง แต่เจ้ายังพอมีจิตใจเมตตาเหลืออยู่ ที่แม้จะล้มป่วยก็ไม่ยอมกิน  ฉะนั้นเราจะให้โอกาสเจ้าสักครั้งหนึ่ง หากสามารถสร้างบุญกุศลพูดให้คน ๑๐๐ ครอบครัวหยุดกินเนื้อสัตว์ได้เจ้าก็จะมีอายุยืนยาวต่อไป"

     ในฝัน เกิ่น เปิ่น สู ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ในใจว่า เขาจะทำอย่างไรให้คนตั้งมากมายเลิกกินเนื้อได้ และสำหรับตัวเขาเองหากต่อไปมีคนเอาเนื้อมาให้อยู่เรื่อยๆ แล้วจะจัดการอย่างไรเล่า?

      สิ่งศักดิ์สิทธิ์สามารถล่วงรู้ว่าระจิตของเขา จึงหัวเราะและพูดขึ้นว่า "ถ้าเจ้ามีความแน่วแน่มั่นคง ก็ย่อมที่จะช่วยพวกเขาได้ อย่าว่าแต่เพียง ร้อยครอบครัวเลย ส่วนเนื้อที่มีคนให้มาหากไม่กินก็นำไปฝังเสีย ทำเช่นนี้แล้วมีอะไรที่ต้องหวาดหวั่นอีก เรากลัวแต่ว่าจิตใจของเจ้าจะไม่หนักแน่นพอล่ะซิ"

      ครั้นตกใจตื่นขึ้น เกิ่น เปิ่น สู จึงรีบลุกขึ้นไปบันทึกเรื่องราวในความฝันของเขาไว้ แล้วตั้งเป็นกฎให้ทุกคนในบ้านปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด พร้อมกับออกไปชักชวนให้คนเป็นจำนวนมากเลิกฆ่าสัตว์มากิน

      หลังจากนั้น เกิ่น เปิ่น สู ก็หายเจ็บป่วยมีสุขภาพร่างกายแข็งแรง และอายุยืนต่อไปอีกนาน