ในสมัยราชวงศ์ฮั่น ณ ดินแดนแถบทิศเหนือบนเทือกเขา หัว อิน ชัน สามีภรรยาสกุล "หยาง" เป็นชาวไร่ชาวนาได้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง ทั้งสองตั้งชื่อให้ว่า "หยางเปา"
หยางเปา เกิดในท่ามกลางธรรมชาติที่แวดล้อมด้วยทิวเขาอันเงียบสงบ ซึ่งกล่อมเกลาจิตใจของเด็กน้อยให้งดงามละเอียดอ่อน ครั้นเติบโตเจริญวัยมีอายุได้ ๙ ขวบ เขามีจิตใจเมตตาโอบอ้อมอารีย์ น่ารักเฉลียวฉลาด ไม่ว่าใครได้พบเห็นก็รักใคร่เอ็นดู
วันหนึ่ง ขณะที่หยางเปากำลังเดินเล่นอยู่ตามไหล่เขา ก็พบนกกระจิบตัวหนึ่งได้รับบาดเจ็บตกอยู่ที่พื้นมิหนำซ้ำยังถูกฝูงมดรุมกัดจวนจะสิ้นใจ หนูน้อยรู้สึกสงสารจับใจจึงรีบตรงเข้าไปประคองนกน้อยตัวนั้นทันที แล้วค่อยๆปัดมดออกจนหมด
เมื่อกลับถึงบ้าน เขาก็เก็บกิ่งไม้ไผ่มาทำกรงเพื่อให้นกพักอาศัย ทุกๆวันเด็กน้อยจะเก็บดอกไม้สีเหลืองซึ่งเป็นยาสมุนไพรมารักษา เวลาผ่านไปไม่นานนกกระจิบตัวนั้นก็หายดีเป็นปกติ มีขนขึ้นเต็มดูสวยงามดังเดิม เขาจึงปล่อยให้มันบินขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง
อยู่มาคืนหนึ่ง หยางเปา ได้ฝันไปว่า มีกุมารน้อยล่องลอยจากฟ้าลงมาคารวะขอบคุณเขาและกล่าวว่า
"ท่านผู้มีพระคุณ...ข้าพเจ้าเป็นผู้รับใช้ใกล้ชิดเบื้องยุคลบาทขององค์ธรรมมารดาเจ้า ขณะที่กำลังจะกลับสู่สวรรค์ ได้ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บ นับว่าโชคดีที่ท่านผู้มีเมตตามาพบและช่วยเหลือข้าพเจ้าเอาไว้...พระคุณครั้งนี้ตอบแทนไม่หมด
แต่วันนี้ข้าพเจ้ามามอบกำไลหยก ๔ อัน เพื่อแสดงความคารวะต่อท่าน ต่อไปภายหน้าลูกหลานในวงศ์ตระกูลของท่านจะมีแต่ความสะอาดบริสุทธิ์เจริญรุ่งเรือง พวกเขาจะรับใช้แผ่นดินด้วยความซื่อสัตย์สุจริต"
วันเวลาผ่านไป เมื่อหนูน้อยหยางเปาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ก็ได้สร้างครอบครัวที่อบอุ่นและเป็นสุข เขามีอายุยืนยาวได้เห็นลูกหลานถึง ๔ รุ่น คือ
"หยางเจิ้น รุ่นลูก"
"หยางปิ้ง รุ่นหลาน"
"หยางซื่อ รุ่นเหลน"
"หยางปิ้ว รุ่นลูกของเหลน"
ลูกหลานทั้ง ๔ รุ่นล้วนได้เป็นใหญ่เป็นโต ข้าราชการตระกูลหยางทุกคน รับใช้ชาติบ้านเมืองด้วยความซื่อสัตย์สุจริตมาตลอด จนมีชื่อเสียงเกียรติคุณขจรขจายไปทั่วแผ่นดิน
ผู้รู้ทั้งหลายจึงกล่าวว่า "ลูกหลานตระกูลหยางรุ่งเรือง ก็เพราะคุณความดีมีเมตตาจิตของท่านบรรพชน "หยางเปา" ที่ได้รักษานกน้อยบาดเจ็บเพียงตัวเดียว"
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น