สมควรตาย

     เฉิน ซื่อ เป็นคนแจวเรือจ้าง ในเดือนสามปีหนึ่งเขาได้ฝันเห็นชายชราผมขาวมาขอร้องเขาว่า
     "วันพรุ่งนี้ข้าพเจ้าจะมีภัยมาถึง ขอท่านได้โปรดช่วยเหลือสักครั้งเถิด แล้วต่อไปภายหน้าข้าพเจ้าจะตอบแทนบุญคุณ" พอตื่นขึ้น เฉิน ซื่อ คิดว่าความฝันนี้แปลกประหลาดไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร วันต่อมาขณะที่เขากำลังแจวเรือส่งผู้โดยสาร ก็ได้ยินเสียงคนแจวเรือที่อยู่ข้างๆร้องเอะอะ เมื่อเขาเดินไปดูที่หัวเรือจึงพบว่า มีนากทะเลตัวหนึ่งถูกคนล้อมจับเอาไว้ได้
     ในเวลานั้นบนเรือมีผู้โดยสารท่านหนึ่ง เกิดความเวทนาสงสารจึงออกปากขอเสนอให้เงินแก่บรรดาคนแจวเรือทั้งหลาย เป็นเงินถึง ๕๐๐ เหรียญ เพื่อให้ปล่อยนากทะเลตัวนั้นไป ทุกคนก็ตกลงยินดีทำตาม มีเพียงนาย เฉิน ซื่อ คนเดียวเท่านั้นที่ไม่เห็นด้วย ในใจของเขาเต็มไปด้วยความละโมบปราศจากเมตตา เขาได้โต้แย้งว่า
     "แกรู้หรือเปล่าว่า แค่หนังของเจ้านากทะเลตัวนี้มันราคาเท่าไหร่แล้ว! เงินแค่ ๕๐๐ เหรียญจะซื้ออะไรได้!"
     ผู้โดยสารที่ใจบุญท่านนั้น กำลังจะเจรจาให้เงินเพิ่ม แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก นาย เฉิน ซื่อ ก็ใช้ฉมวกอันแหลมคมแทงหัวนากทะเล จนสมองแตกกระจาย น้ำทะเลแดงฉานไปด้วยเลือด! ตัวนากดิ้นอย่างเจ็บปวดและตายลงไปต่อหน้า ผู้โดยสารถึงกับต้องหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเวทนาสงสาร
     นากทะเลถูกถลกหนังเพื่อนำไปขาย ส่วนเนื้อก็ถูกคนแจวเรือนำไปทำอาหารแบ่งกันกิน แต่หลังจากกินเนื้อของนากทะเลเข้าไปแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็เกิดไม่สบาย โดยเฉพาะนาย เฉิน ซื่อ อาการหนักที่สุดต้องกระสับกระส่ายเพราะฤทธิ์ไข้ เขาเพ้อพูดออกมาว่า
     "ข้าอุตส่าห์บำเพ็ญเพียรมาตั้งหลายปี แต่เมื่อคราวเคราะห์มาถึง
     แม้จะมีคนใจบุญพยายามช่วยชีวิตข้าเอาไว้
     แต่เจ้าคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ยอมละเว้น
     ใช้เหล็กแหลมแทงข้าจนตาย
     คนเหี้ยมโหดอย่างเจ้า ข้าก็จะไม่ไว้ชีวิตเช่นกัน!"
     น้ำเสียงที่พูดออกมานั้น เหมือนมิใช่เสียงของ เฉิน ซื่อ ทุกคนที่ได้ยินต่างตกใจกลัวจนขนลุก เฉิน ซื่อ มีไข้หนัก ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่ากลัวทั้งวันทั้งคืน สุดท้ายก็อาเจียนเป็นเลือดจนตาย