คนหัวเป็นวัว

ในรัชสมัยราชวงศ์ชิงตอนต้น ที่มณฑล อู่ ตู คนแซ่ เยี่ย มีอาชีพเป็นคนฆ่าวัวตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาฆ่าวัวไปมากมายจนนับไม่ถ้วน
อยู่มาวันหนึ่ง นาย เยี่ย ได้ล้มป่วยอาการหนักจนหมดสติไป เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งมือและแขนทั้งสองบวมช้ำเป็นสีเขียว เขาร้องเสียงดังลั่นว่า "เจ็บ!...เจ็บเหลือเกิน!..." คนแซ่เยี่ยพยายามยันตัวลุกจากเตียง เดินโซซัดโซเซไปตามถนนถนนจนถึงตลาด แล้วตะโกนบอกชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมาว่า
"ยมบาลให้ข้ามาเตือนทุกคนพันครั้งหมื่นครั้งว่า
อย่าเอาเยี่ยงอย่างข้าที่ทำแต่สิ่งเลวร้ายมากมาย
อยู่ในนรกมันน่ากลัวเหลือเกิน!...ไม่ใช่จะเหมือนโลกมนุษย์นี้!"
พูดเสร็จเขาก็วิ่งไปบอกบ้านโน้นบ้านนี้จนทั่วหมู่บ้านกว่าจะกลับมาได้ก็ล้มลุกคลุกคลานตลอดทาง
ลูกของนายเยี่ยออกมายืนคอยอย่างร้อนใจ พอเห็นพ่อเดินมาแต่ไกลก็ตกใจร้องบอกผู้เป็นแม่ว่า
"แม่! แม่! พ่อกลับมาแล้ว แต่ทำไมหัวของพ่อเป็นวัว! " แม่ของเธอวิ่งออกมาดูก็พอดีนายเยี่ยเดินเข้าประตูบ้านมาแล้ว นางตำหนิบุตรสาวว่าพูดจาเหลวไหลและตาฝาดไปเอง คนแซ่เยี่ยไม่พูดอะไรเลย เขาเดินไปถึงเตียงนอนในห้องแล้วล้มลงขาดใจตายทันที!
กฎแห่งกรรม นั้นเห็นได้ชัดแจ้ง
วัวควายช่วยคนทำไร่ไถนา ตลอดชีวิตใช้ทั้งเลือดทั้งเหงื่อ ไถนาหาเลี้ยงคนมากมาย แต่พอแก่ชรา คนก็ยังไม่เคยมีจิตคิดเมตตา กลับเอาไปขายเอาไปฆ่ากินเนื้อ!
คนที่ฆ่าได้แม้แต่ผู้มีพระคุณยังเรียกว่าเป็น "คน" อยู่อีกหรือ?

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

สละเนื้อช่วยนก

ในกาลก่อน เมื่อครั้งที่พระพุทธองค์ทรงดำรงพระชนม์อยู่บำเพ็ญโพธิสัตว์ธรรม ยังมิได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า วันหนึ่งพระองค์ได้ทรงทอดพระเนตรเห็นเหยี่ยวตัวใหญ่ที่ผอมโซ กำลังบินไล่ล่านกตัวเล็กๆ หมายจะกินเป็นอาหาร วิหกน้อยหวาดกลัวเป็นอันมาก มันพยายามบินหนีเพื่อเอาชีวิตรอดจนสุดกำลัง ครั้นได้แลเห็นพระบรมโพธิสัตว์ประทับอันอยู่มิไกล นกน้อยตัวนั้นจึงโผบินลงสู่อ้อมอก ของพระองค์ทันที พญาเหยี่ยวไม่กล้าติดตามเข้าไปใกล้ ได้แต่เฝ้าบินวนอยู่ไม่ไปไหน เมื่อเป็นเช่นนี้ พญาเหยี่ยวผู้หิวโหยจึงพูดขึ้นด้วยความโมโหว่า "ข้าแต่พระโพธิสัตว์เจ้า! พระองค์อยากช่วยนกตัวเล็กๆ แล้วจะปล่อยให้ข้าบาทต้องอดตายหรืออย่างไร?" พระมหาโพธิสัตว์เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ทรงยิ้มแล้วตรัสแก่พญานกว่า "ท่านประสงค์จะกินสิ่งใด เพื่อคลายหิวเล่า?" พญาเหยี่ยวได้ทูลตอบทันทีว่า "ข้าพระองค์ อยากกินเนื้อเป็นอาหาร" พระโพธิสัตว์จึงตรัสว่า " ถ้าเช่นนั้นเรายินดีมอบเนื้อของเรา ให้เป็นอาหารแก่ท่านแทนเนื้อข...

อ่านเพิ่มเติม

ร่ำรวยได้ ก็ล่มจมได้

ในปีที่ ๑ ของรัชสมัยราชวงศ์ชิง ทางภาคตะวันออกของมณฑลฝู่เจี่ยน มีชายคนหนึ่งทำมาหากินด้วยการฆ่าวัวเนื้อขาย ซึ่งตลอดเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา อาชีพนี้ก็สร้างความร่ำรวยให้แก่เขาอย่างมหาศาล จนกระทั่งอายุมากขึ้น ลูกๆของเขาก็เข้ามาดำเนินกิจการแทนโดยยึดอาชีพฆ่าวัวต่อจากบิดา จากนั้นหลายปีมีอยู่คืนหนึ่ง เพื่อนบ้านที่อยู่ติดกันได้เห็นเขียงใหญ่ที่ใช้ตัดหัววัว กลับกลายเป็นหัวของวัวที่ถูกตัดขาด มันกลิ้งออกไปตามท้องถนนกลางดึก คืนต่อมาชาวบ้านในละแวกนั้นต่างก็ได้ยินเสียงคล้ายกับหัววัวชนกันดังสนั่นไปทั่วหมู่บ้าน ผู้คนทั้งหลายเล่าลือกันไปต่างๆนาๆ พอย่างเข้าวันที่สาม ลูกชายของคนฆ่าวัวก็เกิดทะเลาะวิวาทกับนายทหารประจำการทั้งสองต่อสู้กันนายทหารพลาดท่าเสียทีถูกทำร้ายร่างกายจนตาย แต่ตัวลูกชายของพ่อค้าเนื้อก็ต้องถูกทางการจับตัวไปลงโทษ โดยประหารให้ตายตกไปตามกัน เมื่อคนฆ่าวัวผู้เป็นพ่อซึ่งแก่ชรามากแล้วรู้ข่าวก็หัวใจวายตายไปเพราะตกใจสุดขีด! ในสมัยนั้นหากผู้ใดทำร้ายเจ้าหน้าที่ของทางราชการ คนในครอบครัวจะต้องพลอยได้รับโทษสถานหนักไป...

อ่านเพิ่มเติม

เคล็ดวิธีสู่ความเจริญรุ่งเรือง

สมุดบันทึกของ เหลียง จิ้ง สู เขียนเล่าว่า บรรพบุรุษของนายอำเภอ ทุ้ย อัน ชอบสร้างกุศลแจกจ่ายเสื้อผ้าอาหารและยารักษาโรคให้แก่ผู้ที่ขาดแคลนคนยากจน ตลอดชีวิตของบรรพบุรุษในแต่ละรุ่น ไม่เคยฆ่ามีแต่จะช่วยปลดปล่อยชีวิตสัตว์ทั้งหลายให้รอด ทุกครั้งที่ทำพิธีเซ่นไหว้บรรพชนหรือจัดงานเลี้ยงแขกเหรื่อก็จัดทำแต่อาหารเจไม่เคยใช้เนื้อสัตว์เลย ครั้งหนึ่ง เพื่อนฝูงได้ให้ปูที่ยังมีชีวิตอยู่ ๒ ตะกร้าเต็มๆปูเหล่านั้นตัวอ้วนใหญ่ คนที่เห็นต่างพากันน้ำลายไหลด้วยความอยากกิน แต่ท่าน ทุ้ย อัน กลับนำปูที่ได้ไปปล่อยลงในแม่น้ำเสียทั้งหมด ในขณะนั้นมีชายคนหนึ่งเห็นท่าน ทุ้ย อัน กระทำเช่นนั้นก็รู้สึกชื่นชมจึงได้กล่าวกับท่านว่า "ความประพฤติของท่านเหมือนกับท่าน จาง ฟ่ง วง ไม่มีผิด ท่านเป็นบิดาของ จาก ซื่อ หลาง ซึ่งขณะนี้รับราชการอยู่ เพราะเหตุนี้ท่าน จาง ฟ่ง วง ชอบทำบุญสร้างกุศลปล่อยสัตว์มาโดยตลอด จึงส่งผลให้ จาง ซื่อ หลาง และลูกๆทุกคนมีอำนาจวาสนา เป็นข้าราชการที่ซื่อสัตย์จงรักภัคดีต่อชาติบ้านเมือง ท่าน ทุ้ย อัน...

อ่านเพิ่มเติม

นิทานปล่อยสัตว์ ๑๐๐ เรื่อง

ค้นหาบล็อกนี้