ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

มหากุศล

เครดิตภาพคุณ dekdee จากเวป www.arunsawat.com

จักจั่นที่พบเห็นอยู่ตามกิ่งไม้
ช่วงชีวิตนั้นแสนสั้น
อยู่ได้เพียงไม่กี่วันก็ต้องตาย
คนที่คิดจะจับมาเพื่อความสนุกเพลิดเพลินควรมีใจคิดสงสาร
มนุษย์ทั้งหลายไม่ว่าร่ำรวยหรือยากจน สูงศักดิ์หรือต่ำต้อย โง่เขลาหรือฉลาด
สุดท้าย...ก็มีวันที่ต้องตายจากโลกนี้ไปเช่นเดียวกัน
หลักธรรมคำสอนในคัมภีร์ ในหนังสือธรรมะ
ผู้ใดหมั่นศึกษา หมั่นพิจารณา หมั่นปฏิบัติให้มาก
ก็จะค่อยๆ แปรเปลี่ยนจิตใจและอุปนิสัยให้ดีงาม
เมื่อสามารถเข้าถึง "ธรรม" ก็จะสำนึกในพระคุณของฟ้าดิน
"กฎแห่งกรรม"
ใครทำดี ย่อมได้ดี
ใครทำชั่วย่อมได้ชั่ว
เป็นกฎธรรมชาติที่สุด
หากรู้แล้วยังไม่เชื่อ ไม่ปฏิบัติ
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ช่วยอะไรไม่ได้
เอาแต่ฆ่าสัตว์ กินสัตว์ ทำลายผู้อื่น
สุดท้ายต้องจบชีวิตกันอย่างไร...ใครบ้างที่รู้?
หากยึดถือแต่ทิฐิตลอดเวลา
สิ่งที่ผิด พูดว่าถูก
สิ่งที่ถูกกลับว่าผิด
ย่อมทำชั่วกันได้ไม่หยุดยั้ง
บาปกรรมจะทบทวีท่วมฟ้า!
สาธุชนผู้ที่สามารถพิจารณาจนเห็นแจ้งในสัจธรรม
ย่อมจะบังเกิดศรัทธามั่นคง หนักแน่นจริงใจ
สามารถปฏิบัติธรรมไปได้โดยไม่หวั่นไหว
มีความสะอาดทั้ง กาย วาจา ใจ
ใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน จิตใจดั่งฟ้า
ขอให้ทุกคนศึกษาให้เข้าใจถ่องแท้
ปฏิบัติธรรมะ
พูดธรรมะ
แจกจ่ายหนังสือธรรมะเพื่อเป็นธรรมทาน
ทำเช่นนี้แล้ว...ผลบุญย่อมเนืองนอง เป็น "มหากุศล"

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

สละเนื้อช่วยนก

ในกาลก่อน เมื่อครั้งที่พระพุทธองค์ทรงดำรงพระชนม์อยู่บำเพ็ญโพธิสัตว์ธรรม ยังมิได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า     วันหนึ่งพระองค์ได้ทรงทอดพระเนตรเห็นเหยี่ยวตัวใหญ่ที่ผอมโซ กำลังบินไล่ล่านกตัวเล็กๆ หมายจะกินเป็นอาหาร วิหกน้อยหวาดกลัวเป็นอันมาก มันพยายามบินหนีเพื่อเอาชีวิตรอดจนสุดกำลัง ครั้นได้แลเห็นพระบรมโพธิสัตว์ประทับอันอยู่มิไกล นกน้อยตัวนั้นจึงโผบินลงสู่อ้อมอก ของพระองค์ทันที    พญาเหยี่ยวไม่กล้าติดตามเข้าไปใกล้ ได้แต่เฝ้าบินวนอยู่ไม่ไปไหน เมื่อเป็นเช่นนี้ พญาเหยี่ยวผู้หิวโหยจึงพูดขึ้นด้วยความโมโหว่า    "ข้าแต่พระโพธิสัตว์เจ้า!  พระองค์อยากช่วยนกตัวเล็กๆ  แล้วจะปล่อยให้ข้าบาทต้องอดตายหรืออย่างไร?"     พระมหาโพธิสัตว์เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ทรงยิ้มแล้วตรัสแก่พญานกว่า     "ท่านประสงค์จะกินสิ่งใด เพื่อคลายหิวเล่า?"     พญาเหยี่ยวได้ทูลตอบทันทีว่า     "ข้าพระองค์ อยากกินเนื้อเป็นอาหาร"     พระโพธิสัตว์จึงตรัสว่า    " ถ้าเช่นนั้นเรายินดีมอบเนื้อของเรา ให้เป็นอาหารแก่ท่านแทนเนื้อข...

ร่ำรวยได้ ก็ล่มจมได้

     ในปีที่ ๑ ของรัชสมัยราชวงศ์ชิง ทางภาคตะวันออกของมณฑลฝู่เจี่ยน มีชายคนหนึ่งทำมาหากินด้วยการฆ่าวัวเนื้อขาย ซึ่งตลอดเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา อาชีพนี้ก็สร้างความร่ำรวยให้แก่เขาอย่างมหาศาล จนกระทั่งอายุมากขึ้น ลูกๆของเขาก็เข้ามาดำเนินกิจการแทนโดยยึดอาชีพฆ่าวัวต่อจากบิดา      จากนั้นหลายปีมีอยู่คืนหนึ่ง เพื่อนบ้านที่อยู่ติดกันได้เห็นเขียงใหญ่ที่ใช้ตัดหัววัว กลับกลายเป็นหัวของวัวที่ถูกตัดขาด มันกลิ้งออกไปตามท้องถนนกลางดึก คืนต่อมาชาวบ้านในละแวกนั้นต่างก็ได้ยินเสียงคล้ายกับหัววัวชนกันดังสนั่นไปทั่วหมู่บ้าน ผู้คนทั้งหลายเล่าลือกันไปต่างๆนาๆ      พอย่างเข้าวันที่สาม ลูกชายของคนฆ่าวัวก็เกิดทะเลาะวิวาทกับนายทหารประจำการทั้งสองต่อสู้กันนายทหารพลาดท่าเสียทีถูกทำร้ายร่างกายจนตาย แต่ตัวลูกชายของพ่อค้าเนื้อก็ต้องถูกทางการจับตัวไปลงโทษ โดยประหารให้ตายตกไปตามกัน เมื่อคนฆ่าวัวผู้เป็นพ่อซึ่งแก่ชรามากแล้วรู้ข่าวก็หัวใจวายตายไปเพราะตกใจสุดขีด!      ในสมัยนั้นหากผู้ใดทำร้ายเจ้าหน้าที่ของทางราชการ คนในครอบครัวจะต้องพลอยได้รับโทษสถานหนักไป...

เคล็ดวิธีสู่ความเจริญรุ่งเรือง

     สมุดบันทึกของ เหลียง จิ้ง สู เขียนเล่าว่า      บรรพบุรุษของนายอำเภอ ทุ้ย อัน ชอบสร้างกุศลแจกจ่ายเสื้อผ้าอาหารและยารักษาโรคให้แก่ผู้ที่ขาดแคลนคนยากจน ตลอดชีวิตของบรรพบุรุษในแต่ละรุ่น ไม่เคยฆ่ามีแต่จะช่วยปลดปล่อยชีวิตสัตว์ทั้งหลายให้รอด ทุกครั้งที่ทำพิธีเซ่นไหว้บรรพชนหรือจัดงานเลี้ยงแขกเหรื่อก็จัดทำแต่อาหารเจไม่เคยใช้เนื้อสัตว์เลย      ครั้งหนึ่ง เพื่อนฝูงได้ให้ปูที่ยังมีชีวิตอยู่ ๒ ตะกร้าเต็มๆปูเหล่านั้นตัวอ้วนใหญ่ คนที่เห็นต่างพากันน้ำลายไหลด้วยความอยากกิน แต่ท่าน ทุ้ย อัน กลับนำปูที่ได้ไปปล่อยลงในแม่น้ำเสียทั้งหมด      ในขณะนั้นมีชายคนหนึ่งเห็นท่าน ทุ้ย อัน กระทำเช่นนั้นก็รู้สึกชื่นชมจึงได้กล่าวกับท่านว่า       "ความประพฤติของท่านเหมือนกับท่าน จาง ฟ่ง วง ไม่มีผิด ท่านเป็นบิดาของ จาก ซื่อ หลาง ซึ่งขณะนี้รับราชการอยู่ เพราะเหตุนี้ท่าน จาง ฟ่ง วง ชอบทำบุญสร้างกุศลปล่อยสัตว์มาโดยตลอด จึงส่งผลให้ จาง ซื่อ หลาง และลูกๆทุกคนมีอำนาจวาสนา เป็นข้าราชการที่ซื่อสัตย์จงรักภัคดีต่อชาติบ้านเมือง ท่าน ทุ้ย อัน...