กรรมของคนจับเขียด

     ที่อำเภอเจียงซูในปีที่ ๑๖ แห่งราชวงศ์ชิง นายอำเภอได้ติดประกาศห้ามไม่ให้ราษฎรจับสัตว์น้ำ แต่ก็ยังมิวายมีคนฝ่าฝืนอยู่บ่อยๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวนาคนหนึ่งแซ่ จัง ใครๆเรียกเขาว่า อาลี่

     อาลี่ผู้นี้มักจะลักลอบจับเขียดในบึงไปขาย พร้อมกับแนะนำกรรมวิธีการปรุงให้ลูกค้าว่านำไปผัด ทอด หรือตุ๋นก็ได้ เขาเป็นคนไม่รู้หนังสืออ่านไม่ออกแต่เมื่อมีคนมาเตือนสติเขาว่า

     "กบเขียดช่วยกำจัดแมลงศัตรูพืชที่มาทำลายพืชผลของชาวไร่ชาวนา เราไม่ควรฝ่าฝืนคำสั่งของทางราชการ อาลี่น่าจะทำมาหากินอย่างอื่นที่ไม่ต้องทำผิดกฎหมาย"

     คนที่มีนิสัยดื้อรั้นยึดถือทิฐิอย่างอาลี่ไม่ยอมฟังใคร เขายังคงแอบออกไปจับเขียดในบึงทุกวัน

     วันหนึ่ง ฝนตกหนักน้ำในบึงท่วมสูงขึ้น เขาเห็นเป็นโอกาสดีที่จะออกไปจับเขียดในตอนกลางคืน ถึงคราวเคราะห์กรรมมาถึงอาลี่ไม่ระวังตัว จึงลื่นไถลจมน้ำตายโดยไม่มีใครรู้ อีก ๒ วันต่อมาศพของเขาก็ขึ้นอืดลอยอยู่ข้างริมบึง มีเขียดมากมายมารุมกัดกินร่างของเขา

     ชาวบ้านที่รู้ข่าวต่างพากันมาดู ไม่มีใครตกใจเลย ทุกคนพูดว่า

     "นี่เป็นกฎแห่งกรรม ทำอย่างไรก็ต้องได้อย่างนั้น!"

     "ฆ่าเขียด ก็ต้องถูกเขียดกิน!"

     เฮ้อ!...ใครเคยคิดบ้างว่าเขียดที่ถูกฆ่านั้นน่าสงสารเพียงใดต้องถูกตัดหัว สับขา บางตัวยังไม่ตายสนิทก็ถูกถลกหนัง เจ็บปวดทรมานจนตาย ความทุกข์เช่นนี้เหมือนตกอยู่ในนรกทั้งเป็น

     หากคนเราต้องถูกตัดหัวสับขาถลกหนัง มีใครบ้างที่ทนได้ หวังว่าผู้รู้ทั้งหลายจะประกอบแต่สัมมาอาชีพรู้จักแยกแยะว่าสิ่งไหนควรทำสิ่งไหนไม่ควรทำ