ซุ่น เหลียง ซือ เป็นคนบ้านนอกซึ่งยากจนมากที่สุดในหมู่บ้าน แต่ถึงกระนั้นเขากลับมีจิตเมตตาอารีเป็นที่สุด
ไม่ว่าเมื่อใดที่เขาเห็นนกถูกจับใส่กรงมาขาย เขาก็จะรวบรวมเงินที่มีอยู่เพื่อซื้อนกเหล่านั้นไปปล่อยทันที ภาพที่นกโผบินออกจากกรงสู่ท้องฟ้าอย่างเสรี เห็นแล้วมันทำให้เขาเบิกบานใจอย่างบอกไม่ถูก เป็นเช่นนี้ทุกครั้งไป...ยิ่งนานวันเข้าไม่มีใครรู้ได้ว่านกที่เขาช่วยให้เป็นอิสระนั้นมีมากมายสักเท่าไร
ตราบจนกระทั่งล่วงเข้าสู่วัยชรามากแล้ว ซุ่น เหลียง ซือ ผู้มีใจอารีก็ยังคงยากจนอยู่เหมือนเดิม เมื่ออายุได้ ๗๐ ปี เขาก็ลาจากโลกนี้ไปโดยไม่มีเงินเหลือแม้แต่สตางค์แดงเดียว เพื่อนฝูงคนจนทั้งหลายจึงได้แต่ช่วยกันนำร่างที่ไร้วิญญาณของเขาไปวางไว้ริมทางเดินขึ้นภูเขา
ขณะที่ต่างคนต่างพากันเดินทางกลับลงมาด้วยความเศร้าสลดใจในความยากจนของเพื่อนผู้จากไป ก็ปรากฎมีนกตัวเล็กตัวใหญ่พากันทะยอยบินมายังภูเขา ไม่นานนักฝูงนกก็ทวีจำนวนมากขึ้นๆเป็นหมื่นๆตัว และที่จงอยปากของนกทุกตัวต่างคาบก้อนดินก้อนเล็กๆเอาไว้ พอบินมาถึงมันก็โปรยปรายก้อดินที่คาบมาลงสู่ร่างของ ซุ่น เหลียง ซือ ซึ่งถูกวางทิ้งไว้
เป็นเช่นนี้อยู่นานจนตะวันจวนจะลับขอบฟ้า ดินที่นกใหญ่น้อยนำมาก็พอกพูนสูงขึ้น กลบร่างของ ซุ่น เหลียง ซือ ผู้น่าสงสารไว้จนมิดชิด
ผู้คนในหมู่บ้านต่างพากันมายืนดูเหตุการณ์ประหลาดในครั้งนี้พร้อมกับโจษจรรกันว่า
"ยามที่มีชีวิตอยู่เขาชอบซื้อนกปล่อย มาบัดนี้นกทั้งหลายต่างก็พาลูกหลานมาฝังศพให้แก่ผู้มีพระคุณของตนแล้ว"
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น