ไออุ่นแห่งเมตตา

     นับตั้งแต่โบราณกาล บรรดานักบวชนักพรตทั้งหลายผู้แสวงหาสัจธรรม มักจะอาศัยอยู่ตามป่าบนภูเขาสูงอันเงียบสงบ เพื่อปฏิบัติธรรมท่ามกลางธรรมชาติต้นไม้และสายน้ำ ชาวจีนได้ให้สมญานามท่านเหล่านั้นว่า "เซียน"

     ในฤดูหนาวปีหนึ่งอากาศหนาวเย็นมาก ขณะที่เซียนอาวุโสกำลังนั่งสมาธิอยู่ใต้โพรงไม้ใหญ่ อันเป็นกิจที่ท่านปฏิบัติอยู่เสมอๆ ก็มีนกตัวหนึ่งหนาวเหน็บมันไม่อาจบินต่อไปได้อีกจึงร่อนลงที่ตัก ซุกตัวนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเซียนองค์นั้น

     เมื่อท่านนักพรตรู้สึกตัวเห็นนกที่น่าสงสารกำลังนอนอยู่อย่างสบาย เพราะได้อาศัยไออุ่นจากตัวของท่าน เซียนผู้เฒ่าได้แต่ยิ้มละไมด้วยจิตที่แช่มชื่น แล้วท่านก็นั่งอยู่อย่างสงบนิ่งต่อไป ไม่ยอมกระดุกกระดิกเคลื่อนไหวเกรงว่าจะทำให้นกน้อยตกใจ เป็นเช่นนี้อยู่นานนับวันนับคืนจนกระทั่งนกนั้นบินจากไปเอง ท่านจึงได้ลุกขึ้น

     นักพรตรูปนี้ ท่านเป็นผู้มีจริยาวัตรอันเปี่ยมไปด้วย ความรัก ความเมตตา ต่อเวไนยสัตว์ สมกับที่ผู้คนทั้งหลายเคารพยกย่องท่านว่าเป็น "เซียน" อันหมายถึง "เทพเจ้า" คือผู้ที่พำนักอยู่บนภูเขานั่นเอง