นกเป็ดน้ำหัวใจสลาย

     ในรัชสมัยของกษัตริย์ หมิง เซิ่น จง คราวนั้นมีข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ท่านหนึ่งกำลังจะนำลูกน้องในบังคับบัญชาเดินทางข้ามแม่น้ำใหญ่ ก่อนหน้าที่จะลงเรือบรรดาลูกน้องของท่านได้แอบไปล่านกเป็ดน้ำมาได้ตัวหนึ่ง จึงจับใส่กรงซ่อนไว้ท้ายเรือ

     ขณะที่เรือแล่นออกจากฝั่ง ก็มีนกเป็ดน้ำอีกตัวหนึ่งบินติดตามไป พร้อมกับส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา ข้างฝ่ายนกที่อยู่บนเรือเล่าก็พยายามเบียดตัวยื่นหัวออกจากกรงร้องตอบจนสุดเสียง ดูราวกับจะเป็นคู่สามีภรรยาที่ต้องถูกพรากจากกัน

     เรือโดยสารแล่นไกลออกไปๆ เป็นระยะทางกว่า ๑๐๐ ลี้ แต่นกเป็ดน้ำตัวนั้นก็ยังคงบินตามไปอย่างไม่ลดละ แม้ถึงขนาดนี้แล้วก็ยังไม่มีใครสงสาร บรรดาข้าราชการลูกน้องกลับพากันดีใจเมื่อใกล้ถึงที่หมาย ต่างพากันคิดว่า "ประเดี๋ยวเถอะ...คงจับได้อีกตัวหนึ่งแน่!

     ครั้นพอเรือจอดถึงฝั่ง ประหนึ่งจะรู้ว่าเวลาที่จะต้องตายจากกันใกล้เข้ามาเต็มทีแล้ว นกเป็ดน้ำที่อยู่ในกรงจึงชูคอ แหงนมองดูมองดูบนดาดฟ้าแล้วร้องจนสุดเสียง นกที่ตามมาติดๆก็ถลาบินตรงลงมาที่กรงบนเรือทันที ทั้งคู่ต่างพยายามตะเกียกตะกายเข้าหากันอย่างไม่เกรงกลัวผู้ใด สร้างความประหลาดใจแก่ผู้คนบนเรือยิ่งนัก

     นกเป็ดน้ำที่บินลงมาไม่ยอมจากไปไหน พวกลูกน้องข้าราชการจึงช่วยกันจับนกทั้งคู่แยกออก บ้างก็คว้าคอกระชาก บ้างก้อฉวยกรงหิ้วขึ้นไว้ เป็นที่วุ่นวายโกลาหลไปหมด

     นกคู่สามีภรรยาดิ้นไม่ยอมหยุด น้ำตาไหลพรากร้องจนเสียงแหบแห้ง เพียงครู่เดียวนกเป็ดน้ำทั้งสองก็ขาดใจตายจากไป คนแจวเรือและผู้โดยสารอื่นๆ ต่างเศร้าสลดใจจนน้ำตาร่วงต่อภาพเหตุการณ์อันน่าสะเทือนใจที่ได้พบเห็น

     เมื่อหัวหน้าผู้บังคับบัญชาทราบเรื่อง จึงกล่าวตำหนิลูกน้องทั้งหลายว่า "การกระทำอันน่าอัปยศอดสูเช่นนี้ไม่สมควรจะเกิดขึ้นเลย! ข้าราชการผู้เป็นหัวหน้า สั่งลงโทษให้เฆี่ยนลูกน้องทุกคนคนละ ๓๐ ที และติดป้ายประกาศประจานความผิดต่อสาธารณะชน

     ส่วนตัวการสำคัญที่จับนกเป็ดน้ำใส่กรง ไม่นานเขาก็เกิดเป็นไข้ไม่สบายอยู่หลายเดือนไม่ยอมหาย สุดท้ายก็ต้องตายลงไปเช่นกัน!