ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

ฟ้าพิโรธ


     ในรัชสมัยของพระถังเกาจง แห่งราชวงศ์ถัง มีหนังสือเล่มหนึ่งบันทึกไว้ว่า
     ที่ริมทะเลสาบ ป๋อไห่ ข้าราชการเจ้าหน้าที่กองคลังผู้หนึ่งชื่อ ฟ่ง เหยียน เจ่อ มีหน้าที่ตรวจตราดูแลและรักษาทรัพย์สินของทางราชการ แต่เขาเป็นคนเห็นแก่กินชอบฆ่าสัตว์
     คราวนั้นได้มีท่านอ๋องผู้เป็นประมุขของประเทศราชเล็กๆ เดินทางมาเข้าเฝ้าพระจักรพรรดิ์ โดยนำเอาแพะที่เลี้ยงดูอย่างดีหลายพันตัวมาถวายเป็นเครื่องราชบรรณาการแต่องค์พระจักรพรรดิ์ถังเกาจงทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาธรรมและเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนา เมื่อพระองค์ทรงรับเอาไว้แล้วก็ตรัสสั่งให้นำแพะทั้งหมดไปปล่อยไว้ในเขตอภัยทาน ณ พระอารามหลวงบนภูเขา เพื่อให้มันมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างเป็นอิสระ
     ไม่นึกเลยว่า ฟ่ง เหยียน เจ่อ ข้าราชการผู้มีจิตคิดละโมบเห็นแก่กิน เขาเห็นแพะเหล่านั้นอ้วนท้วนสมบูรณ์ซ้ำยังตกมาอยู่ในมือของตนแล้ว มีหรือจะปล่อยไป ด้วยความคิดที่มิชอบจึงสั่งให้ลูกน้องเอาแพะมาฆ่ากินเสียส่วนหนึ่ง ที่เหลือก็ลักลอบนำไปขายให้แกโรงฆ่าสัตว์ แล้วยักยอกเงินจำนวนมากมายที่ได้เอาไว้ โดยคิดว่าไม่มีใครจะล่วงรู้การกระทำของตน
     สวรรค์มีตา!  การกระทำอันชั่วช้าของ ฟ่ง เหยียน เจ่อ แม้ไม่มีใครรู้ แต่ก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาของฟ้าเบื้องบนไปได้
     หนึ่งปีต่อมา ประมาณกลางเดือนหก วันนั้นจู่ๆก็เกิดพายุฟ้าคะนองโดยไม่มีเค้ามาก่อน เสียงฟ้าร้องสนั่น ทั้งฝนทั้งลมพัดกระหน่ำอย่างน่ากลัว ฟ่ง เหยียน เจ่อ กำลังเดินอยู่บนถนน ทันใดนั้นฟ้าได้ผ่าเปรี้ยงลงที่คอของเขา หัวขาดกระเด็นกลิ้งไปตามทางเลือดไหลนอง ข้าราชการกองคลังผู้เห็นแก่ได้ล้มลงตายอยู่กลางถนน!
      สักครู่ใหญ่เมื่อพายุฝนสงบลง ประชาชนต่างพากันออกมามุงดูเหตการณ์ที่เกิดขึ้นจนแน่นขนัด ทุกคนทั้งกลัวทั้งตกใจต่อภาพที่พบเห็น แล้วพูดกันว่า
     "คนที่หัวขาดกระเด็นออกจากตัวไปคนละทิศละทางแบบนี้
     ต้องทำอะไรผิดต่อฟ้าดินอย่างมหันต์เป็นแน่!
     ฟ้าจึงได้พิโรธถึงขนาดนี้!"

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

สละเนื้อช่วยนก

ในกาลก่อน เมื่อครั้งที่พระพุทธองค์ทรงดำรงพระชนม์อยู่บำเพ็ญโพธิสัตว์ธรรม ยังมิได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า     วันหนึ่งพระองค์ได้ทรงทอดพระเนตรเห็นเหยี่ยวตัวใหญ่ที่ผอมโซ กำลังบินไล่ล่านกตัวเล็กๆ หมายจะกินเป็นอาหาร วิหกน้อยหวาดกลัวเป็นอันมาก มันพยายามบินหนีเพื่อเอาชีวิตรอดจนสุดกำลัง ครั้นได้แลเห็นพระบรมโพธิสัตว์ประทับอันอยู่มิไกล นกน้อยตัวนั้นจึงโผบินลงสู่อ้อมอก ของพระองค์ทันที    พญาเหยี่ยวไม่กล้าติดตามเข้าไปใกล้ ได้แต่เฝ้าบินวนอยู่ไม่ไปไหน เมื่อเป็นเช่นนี้ พญาเหยี่ยวผู้หิวโหยจึงพูดขึ้นด้วยความโมโหว่า    "ข้าแต่พระโพธิสัตว์เจ้า!  พระองค์อยากช่วยนกตัวเล็กๆ  แล้วจะปล่อยให้ข้าบาทต้องอดตายหรืออย่างไร?"     พระมหาโพธิสัตว์เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ทรงยิ้มแล้วตรัสแก่พญานกว่า     "ท่านประสงค์จะกินสิ่งใด เพื่อคลายหิวเล่า?"     พญาเหยี่ยวได้ทูลตอบทันทีว่า     "ข้าพระองค์ อยากกินเนื้อเป็นอาหาร"     พระโพธิสัตว์จึงตรัสว่า    " ถ้าเช่นนั้นเรายินดีมอบเนื้อของเรา ให้เป็นอาหารแก่ท่านแทนเนื้อของนกน้อยตัวนี้"     ขณะที่พระมหาโพธิสัตว์กำลังจะตัดเนื้อที

เมตตาธรรมค้ำจุนโลก

     ในสมัยราชวงศ์ หมิง มีนักปฏิบัติธรรมผู้หนึ่ง นามว่า หวง จี่ ซื่อ แม้ว่าในขณะนั้นแผ่นดินจะร้อนระอุไปด้วยเภทภัยรอบด้าน ผู้คนล้มตายลงอย่างน่าอนาถ แต่เขาก็ยังมุ่งมั่นสร้างความดี โดยมิได้หวั่นไหวแม้แต่น้อย      จิตใจของ หวง จี่ ซือ มีแต่ความเมตตาห่วงใย เอื้ออาทรต่อทุกชีวิต เขาทราบว่าบนเขามีพระสงฆ์ผู้ซึ่งบรรลุธรรมสูงสุดสามารถหยั่งรู้ฟ้าดินและเหตุการณ์ความเป็นไปทั้งหลายในโลก หวง จี่ ซือ ผู้บำเพ็ญธรรมจึงเดินทางขึ้นเขาเพื่อขอคำชี้แนะจากท่าน เขาได้กราบนมัสการถามพระอริยสงฆ์องค์นั้นว่า       "ข้าแต่พระคุรเจ้าผู้สูงยิ่งด้วยบารมีธรรม เวลานี้ผู้คนนับล้านล้มตายลงมากมายเนื่องด้วยภัยพิบัตินานับประการ ยากที่จะมีใครรอดพ้นได้ ขอพระคุณเจ้าได้โปรดเมตตาชี้แนะวิธีที่สามารถจะหยุดยั้งมหันตภัยนั้นให้ได้ทันการ ด้วยเถิด"       พระคุณเจ้าผู้เปี่ยมด้วยเมตตา ดวงหน้าของท่านมีรอยยิ้มปรากฎขึ้นพร้อมกับกล่าวว่า      " มีอย่างเดียว...อย่าฆ่าสัตว์! จงช่วยกันปลดปล่อยชีวิตสัตว์ทั้งหลายเถิด"       กล่าวจบ ท่านก็หลับตาลงนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรอีกเลย

กรรมตามทัน

     ในวัดเก่าแก่แห่งหนึ่ง มีสมุดบันทึกเขียนเล่าว่า      ที่มณฑล ซูโจว มีร้านขายบะหมี่ใส่ปลาไหลย่างอยู่ร้านหนึ่ง ฝีมือที่ปรุงรสได้เป็นเลิศของเจ้าของร้านทำให้ขายดีเป็นที่หนึ่ง สาเหตุก็เพราะวิธีย่างปลาไหลที่ไม่เหมือนใคร เขาใช้ปลาไหลเป็นๆปล่อยลงไปบนแผ่นเหล็กที่มีขอบโดยรอบ ปลาไหลที่ถูกเผาจะดิ้นไปมาอยู่บนกระทะเหล็ก ซึ่งตั้งอยู่บนเตาร้อนๆ จนกระทั่งหนังของมันไหม้สุกและหลุดออกไป ปลาไหลต้องทรมานอยู่อย่างนี้จนตาย! เสร็จแล้วจึงถูกนำขึ้นมาสับวางบนบะหมี่ ลูกค้าทั้งหลายที่ติดอกติดใจในรสชาด ต่างพากันมาอุดหนุนจนแน่นร้านทุกวัน      อยู่มาคืนหนึ่งเจ้าของร้านบะหมี่อันลือชื่อได้ออกไปเที่ยวกลางดึกแล้วหายไปไม่กลับมา เช้าวันรุ่งขึ้นลูกๆจึงออกตามหาก็พบว่า เจ้าของร้านบะหมี่ผู้เป็นพ่อกลายเป็นศพลอยมาติดอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเสียแล้ว      ขณะที่ชาวบ้านช่วยกันเอาศพขึ้นจากน้ำ ทุกคนก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นปลาไหลมากมายกัดติดรอบๆเอวของศพเจ้าของร้านขายบะหมี่จนแน่น      ผู้คนที่มามุงดูต่างพูดกันว่าเป็น "กฎแห่งกรรม ทำมาหากินโดยฆ่าผู้อื่น สุดท้าย ก็ต้องตายเพราะถูกเขาฆ่า"