ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

บทความ

ฆ่าอย่างไร ก็ตายอย่างนั้น

     ที่มณฑล เจียงซู เมืองฉางโจว ตำบลเหิงหลิน เป็นสถานที่ซึ่งมีบึงน้ำกว้างใหญ่ห้อมล้อมไปด้วยต้นหลิวขึ้นอยู่โดยรอบ เหตุนี้เองทำให้นกกระจอกจำนวนมากพากันบินมาพำนักอาศัยอยู่เป็นประจำ สร้างบรรยากาศให้รื่นรมย์เบิกบานใจแก่ผู้คนที่ได้พบเห็น       แต่สำหรับคนแซ่ หวาง ไม่รู้สึกเช่นนั้น เขากลับเห็นเป็นหนทางทำมาหากิน ทุกๆวันนายหวางจะออกไปทำกับดักไว้ตามโพรงหญ้าแล้วส่งเสียงไล่ต้อนสัตว์ นกกระจอกตัวเล็กๆมักจะตกใจหนีเข้าไปเหยียบถูกกับดักที่เขาวางไว้ ก้อนหินซึ่งผูกติดอยู่บนกับดักก็จะหล่นลงมาทับเหยื่อตัวน้อยๆจนตาย เขาทำเช่นนี้ก็เพื่อจะนำเอานกเหล่านั้นไปขายที่ตลาด      การกระทำดังกล่าวของนายหวางไม่เพียงแต่จะทำให้นกกระจอกมากมายต้องถูกสังหารยังสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านและเด็กเล็กๆ ที่เผลอเดินไปเหยียบถูกกับดักของเขาเข้า ผู้เคราะห์ร้ายมักพากันสาบแช่งอย่างโกรธเคือง คนทั้งตำบลต่างก็เบื่อหน่ายและเอือมระอาเสียเหลือเกิน      นายหวางประพฤติตัวเป็นที่รังเกียจเช่นนี้อยู่ได้ไม่นานก็ป่วยเป็นโรคประหลาด ต้องรู้สึกเจ็บปวดทรมานราวกับกระดูกแตกร้าว...

นกเป็ดน้ำหัวใจสลาย

     ในรัชสมัยของกษัตริย์ หมิง เซิ่น จง คราวนั้นมีข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ท่านหนึ่งกำลังจะนำลูกน้องในบังคับบัญชาเดินทางข้ามแม่น้ำใหญ่ ก่อนหน้าที่จะลงเรือบรรดาลูกน้องของท่านได้แอบไปล่านกเป็ดน้ำมาได้ตัวหนึ่ง จึงจับใส่กรงซ่อนไว้ท้ายเรือ      ขณะที่เรือแล่นออกจากฝั่ง ก็มีนกเป็ดน้ำอีกตัวหนึ่งบินติดตามไป พร้อมกับส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา ข้างฝ่ายนกที่อยู่บนเรือเล่าก็พยายามเบียดตัวยื่นหัวออกจากกรงร้องตอบจนสุดเสียง ดูราวกับจะเป็นคู่สามีภรรยาที่ต้องถูกพรากจากกัน      เรือโดยสารแล่นไกลออกไปๆ เป็นระยะทางกว่า ๑๐๐ ลี้ แต่นกเป็ดน้ำตัวนั้นก็ยังคงบินตามไปอย่างไม่ลดละ แม้ถึงขนาดนี้แล้วก็ยังไม่มีใครสงสาร บรรดาข้าราชการลูกน้องกลับพากันดีใจเมื่อใกล้ถึงที่หมาย ต่างพากันคิดว่า "ประเดี๋ยวเถอะ...คงจับได้อีกตัวหนึ่งแน่!      ครั้นพอเรือจอดถึงฝั่ง ประหนึ่งจะรู้ว่าเวลาที่จะต้องตายจากกันใกล้เข้ามาเต็มทีแล้ว นกเป็ดน้ำที่อยู่ในกรงจึงชูคอ แหงนมองดูมองดูบนดาดฟ้าแล้วร้องจนสุดเสียง นกที่ตามมาติดๆก็ถลาบินตรงลงมาที่กรงบนเรือทันที ทั้งคู่ต่างพยายามตะเกียกต...

สวนปล่อยสัตว์

     ในช่วงปลายของรัชสมัยราชวงศ์ ซุ้ย มีพระภิกษุสงฆ์รูปหนึ่งนามว่า "เทียน ไถ จุง จู่ ซือ" ท่านเป็นพระผู้มีศีลาจารวัตรที่งดงามและเพียบพร้อมไปด้วยภูมิปัญญาอันสูงส่ง แม้องค์จักรพรรดิก็ทรงเลื่อมใสศรัทธาท่านมาก      แต่เดิมก่อนหน้านั้น จิตใจของผู้คนล้วนโหดเหี้ยม ชอบทั้งกินทั้งฆ่าสัตว์เป็นอาหารพระอาจารย์ผู้เปี่ยมด้วยเมตตาจิตได้พร่ำเทศนาอบรมสั่งสอน ให้คนทั้งหลายได้รู้ถึงบาปบุญคุณโทษและหยุดฆ่าสัตว์ตัดชีวิต จนในที่สุดผู้คนสามารถเข้าใจกฎแห่งกรรมได้ดีแล้ว ท่านจึงนำพาบรรดาสานุศิษย์ทั้งหลายให้ร่วมใจกันสละทรัพย์สินเงินทอง นำไปซื้อที่ดินเป็นอาณาบริเวณกว้างถึง ๔๐๐ ไร่ พร้อมกับร่วมแรงกันปลูกพันธ์ุไม้ ต้นไม้ ให้ร่มรื่นสุขสบายงดงามดังเนรมิต และนั่นก็คือ "สวนปล่อยสัตว์" อันเป็นที่ซึ่งผู้ใจบุญทั้งหลายพากันนำเอาสัตว์มากมายมาปล่อย แม้ในสมัยราชวงศ์ หมิง พระอาจารย์ เหลียน ฉือ ต้าซือ ก็เคยมาเยือนสวนแห่งนี้      องค์พระจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ ซุ้ย ขณะนั้นได้ทรงพระราชทานป้ายอาญาสิทธิ์ มาตั้งประดิษฐานไว้เพื่อประกาศให้เป็นเขตอภัยทาน ห้ามมิให้ผู้ใดทำอันตรายต่อสัตว์ทุ...

ขอแรงสัตว์ใหญ่ช่วยสัตว์เล็ก

     ในสมัยพุทธกาล คราวที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังดำรงพระชนม์อยู่ พระองค์ได้ทรงเทศนาสั่งสอนเรื่อง "กฎแห่งกรรม" อย่างลึกซึ้งนำพาให้มนุษย์และสรรพสัตว์ใหญ่น้อยหยุดเข่นฆ่า เลิกเบียดเบียนซึ่งกันและกัน พุทธบริษัททั้งหลายต่างหันมาอนุเคราะห์เกื้อกูลต่อเวไนยสัตว์ด้วยความมีเมตตา     ดังมีเรื่องราวจารึกไว้ในพระสูตรบทหนึ่งว่า      "ในกาลที่สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าอรหันต์สัมมามัมพุทธเจ้าศากยมุนีได้อุบัติแล้ว ณ ชมพูทวีป คราวนั้นบัณฑิตหนุ่มผู้หนึ่งได้เดินทางไปพบแอ่งน้ำซึ่งกำลังจะเหือดแห้ง เนื่องจากถูกแสงตะวันอันร้อนแรงแผดเผา ปู ปลา กุ้ง หอย นับหมื่นชีวิตดิ้นรนกระเสือกกระสนรอคอยความตายอย่างสิ้นหวัง      บัณฑิตหนุ่มผู้มีใจเปี่ยมด้วยเมตตารู้สึกเวทนายิ่งนักจึงรีบกลับไปขอยืมถุงบรรจุน้ำจากพ่อค้าในเมืองแล้วเข้าเฝ้าพระราชาเพื่อกราบทูลขอยืมช้างจากพระองค์ ครั้นพระราชาผู้เป็นใหญ่ทรงทราบถึงกุศลเจตนาแล้ว ก็มีพระทัยปลาบปลื้มปิติยินดียิ่งนัก พระองค์ได้พระราชทานช้างจำนวน ๒๐ เชือก แก่บัณฑิตผู้นั้น      ชาวเมืองที่เห็นขบวนช้างบรร...

สู่สุคติภพด้วยจิตเมตตา

     จัง ถี สิง เป็นเจ้าหน้าที่เสมียนอำเภอที่มีความซื่อสัตย์จิตใจมีเมตตา ทุกวันเขามักจะเดินไปตลาดเสมอๆ หากเจอสัตว์อะไรก็ตามที่ถูกจับมาขายหรือกำลังจะถูกฆ่าส่งเสียงวิงวอน นายเสมียนอำเภอผู้ใจบุญจะต้องรีบขอซื้อแล้วนำขึ้นไปปล่อยบนภูเขา      ถึงแม้เขาจะเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อย แต่กลับใช้เงินทองที่มีอยู่ทั้งหมดไปช่วยชีวิตสัตว์ วันคืนผ่านๆไปๆ จำนวนสัตว์ที่เขานำไปปล่อยจึงมากมายจนนับไม่ถ้วน      เมื่อใกล้จะถึงวาระสุดท้ายของชีวิต จัง ถี สิง ก็สามารถรู้ล่วงหน้า จึงกล่าวกับทุกคนในบ้านว่า       "ตลอดชีวิตของข้าพเจ้า ได้ตั้งใจทำกุศลช่วยชีวิตสัตว์น้อยใหญ่มากมาย บัดนี้ถึงเวลาแล้ว มีคนมารอรับข้าพเจ้าให้กลับคืนสู่สรวงสวรรค์เบื้องบน"       ครั้นพูดจบ เขาก็หลับตาลงด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มอิ่มเอิบและหมดลมหายใจไปอย่างสงบสุข     ก่อนบังเกิดฟ้ามีดิน     เวไนยสัตว์ทั้งหลายก็ยังมิได้ถือกำเนิด     ครั้นได้ลงมาเกิดกายแล้ว     ก็หลงวนเวียนอยู่ตลอดเวลา ไม่รู้ทางกลับ   ...

ไม่ฆ่าสัตว์ก็ไม่ถูกจับ

     ขณะที่คนแซ่ เจ้า กำลังโดยสารเรือเพื่อจะกลับบ้านตามลำพัง ระหว่างที่เรือแล่นผ่านหมอกหนามาแล้ว เขามองเห็นคล้ายกับมีคนยืนอยู่ที่หัวเรือ ค่อยๆเดินตรงมาที่เขานั่งอยู่ ครั้นนายเจ้าจ้องพิจารณาดูก็ถึงกับสะดุ้งสุดตัว เมื่อจำได้ว่าชายผู้นั้นคือ ลูกจ้างของเขาคนหนึ่งซึ่งตายไปนานแล้ว      ลูกจ้างคนนั้นจึงพูดขึ้นว่า       "ท่านอย่ากลัวไปเลย...เวลานี้ข้าพเจ้ามีหน้าที่จับเอาวิญญาณของคนที่หมดอายุขัยไปสู่ยมโลก วันนี้ข้าพเจ้าจะมาเอาวิญญาณของคน ๓ คนไป"       นายเจ้าได้เอ่ยถามยมฑูตผู้จับวิญญาณว่า ๓ คนนั้นเป็นใคร ก็ได้คำตอบว่า      คนที่ ๑ เป็นคนในตำบล หู ก่วง      คนที่ ๒ เป็นญาติของนายเจ้านั่นเอง      พอถึงคนที่ ๓ ยมฑูตผู้จับวิญญาณก็มีท่าทีลำบากใจไม่กล้าพูด นายเจ้าจึงถามด้วยความหวาดหวั่นใจว่า "คนที่ ๓ เป็นตัวของเราใช่ไหม?" ยมฑูตได้พยักหน้าตอบรับ       เมื่อเห็นคนแซ่เจ้าผู้เคยเป็นนายจ้าง นั่งเงียบและมีสีหน้าเศร้าสลด ยมฑูตจึงพูดขึ้นว่า       "ท่า...

จื้อ ฉั่น ปล่อยปลาในบึง

     ในรัชสมัย ชุนชิว ขุนนางชั้นผู้ใหญ่นามว่า จื้อ ฉั่น ท่านเป็นผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมแม้แต่จอมปราชญ์  ขงจื้อ  ก็ยังชื่นชมยกย่องเกียรติคุณของท่านอยู่เสมอ      ท่าน จื้อ ฉั่น มีความเคารพนอบน้อมต่อผู้อาวุโส เมตตาต่อผู้น้อย และรักราษฎรทุกคน บรรพชนในตระกูลของท่านล้วนตั้งมั่นอยู่ในคุณธรรมความดีสืบต่อกันลงมา ท่านจื้อ ฉั่น ก็เช่นกันตลอดชีวิตของท่านชอบทำบุญให้ทานเป็นประจำไม่ยุ่งเกี่ยวกับการฆ่าสัตว์ตัดชีวิตเลย      บ่อยครั้งมักมีมิตรสหายและราษฎร นำปลาเป็นๆมามอบให้ท่านเป็นของกำนัลต่างหวังว่าท่านจะได้ลิ้มรสเนื้อปลาใหม่สดเป็นอาหาร แต่พอผู้มาเยือนกลับไปแล้วท่านจะให้คนรับใช้นำปลาไปปล่อยลงในบึงน้ำหลังบ้านทุกครั้ง ท่านชอบมองดูปลาแหวกว่ายไปมาและพูดขึ้นด้วยความสบายใจว่า       "จงอยู่ที่นี่อย่างรื่นรมย์และเป็นสุขๆเถิด"       ตลอดชั่วชีวิตของท่านไม่เคยตกปลาหรือกินปลาใดๆเลย จะเห็นได้ว่า ท่าน จื้อ ฉั่น นอกจากจะทรงคุณธรรมแล้ว ยังรักสัตว์ทั้งหลาย อยากให้ชีวิตผู้อื่นพ้นทุกข์       การประพฤติเช่นน...