ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

กินให้หนำใจ


     ในสมัยราชวงศ์ ชิง ที่มณฑล จื่อ เจียง มีข้าราชการคนหนึ่งแซ่เซิน ครอบครัวของเขาร่ำรวยมั่งคั่งมาก ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาคนแซ่เซิน ใช้เงินอย่างสุรุ่ยสุร่าย ชอบเลี้ยงพรรคพวกเพื่อนฝูงอยู่เสมอ เมื่อได้รับราชการแล้วก็ยังไม่ทิ้งนิสัยใช้เงินฟุ่มเฟือย ไม่ว่าจะเป็นบ้านเรือนห้องพัก เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายตลอดจนกระทั่งรถม้า ทุกอย่างเขาต้องพิถีพิถันเลือกใช้แต่ของดีๆ
     อาหารทั้งสามมื้อในแต่ละวัน เขาจะจัดหาแต่ของแพงมาเลี้ยงแขก อาทิเช่น สมองเป็ดอบ เนื้อกวางย่าง หูฉลาม เป็นอย่างนี้ชั่วนาตาปี คิดดูเอาเถิดว่า เขาต้องใช้ชีวิตสัตว์มากมายเท่าไร มากินมาเลี้ยงเพื่อนฝูง
     อยู่มาไม่นานเขาก็ลาออกจากการเป็นข้าราชการกลับมาอยู่บ้านเฉยๆวันทั้งวันคิดแต่เรื่องใช้เงิน ทั้งซื้อที่ขยายบ้านทุ่มเทเงินทองตกแต่งประดับประดา สร้างสวนน้ำตก สำหรับเรื่องกินนั้น เขาจะคอยเลือกสรรแต่ของหายากที่แพงลิบลิ่ว เขากินอย่างฟุ่มเฟือยมากกว่าตอนที่เป็นข้าราชการเสียอีก
     ผ่านไป ๑๐ กว่าปี ครอบครัวเขาก็ย่ำแย่ ทรัพย์สินเงินทองร่อยหรอลงไปทุกทีๆ เขาเริ่มกลัดกลุ้มใจจนล้มป่วยและกลายเป็นคนบ้าเสียสติในที่สุด
     เมื่อถึงเวลากินข้าวเขาจะเก็บของทุกอย่างยัดใส่ปากกิน ไม่ว่าจะสกปรกหรือสะอาด กินได้หรือไม่ได้เขาก็แยกไม่ออก หนักๆเข้าทั้งถ้วยจานชาม กาน้ำชา กล้องยาสูบ เขาจะนำมาทุบให้แตก แล้วเคี้ยวกินจนหมด ของที่กลืนลงไปในท้องไม่สามารถย่อยได้ ดังนั้นคนแซ่ เซิน จึงอยู่ได้ไม่กี่วันก็ตาย!
   
     เฮ้อ....หนังหุ้มเนื้อ เนื้อหุ้มกระดูก
     แต่ละชีวิตแต่ละคนมีเหมือนกันหมด
     สุข ทุกข์ ก็มีเหมือนกัน
     ถ้ามีดและเขียงสามารถรู้สึก
     มีหรือจะทนรองรับทั้งเลือดทั้งเนื้ออยู่ได้
     หากทุกวันเอาแต่ฆ่าชีวิตผู้อื่นมากิน
     นับวันบาปกรรมยิ่งเพิ่มเป็นทบทวีคูณ
     ไม่ช้า...ก็ต้องถูกฟ้าลงทัณฑ์!

เกี่ยวกับความคิดที่ไม่ถูกต้อง ในเรื่องกินนี้ ในอดีตที่เมืองหังโจว ชายผู้หนึ่ง แซ่ พัน ซื่อ เต่อ ไจ อายุมากแล้วแต่ยังไม่มีลูก เขาไปได้ยินคนพูดกันว่า กินตะพาบน้ำบำรุงเป็นประจำจะทำให้มีลูกได้ เขาจึงซื้อตะพาบน้ำกับปลาไหลมาเลี้ยงไว้ เขาใช้ปลาไหลเป็นๆมาสับเป็นท่อนให้ตะพาบน้ำกิน ส่วนตัวเขาก็ฆ่าตะพาบน้ำมากินบำรุง สรุปแล้วทุกๆวันฆ่าทั้งปลาไหล ทั้งตะพาบน้ำ
     ตลอดหนึ่งปีผ่านไปเขาฆ่าตะพาบน้ำกินบำรุงอยู่ทุกวัน ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีลูก แต่หลังจากนั้นอีกไม่นาน พัน เต่อ ไจ คนโง่ที่หลงงมงาย ทั้งตัวมีฝีผุดขึ้นจนทั่ว นำ้หนองไหลเยิ้ม เน่าเหม็นเจ็บปวดทรมาณกินไม่ได้นอนไม่หลับร้องครวญครางทั้งวันทั้งคืนอยู่ได้ไม่กี่เดือนก็ตาย


ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

สละเนื้อช่วยนก

ในกาลก่อน เมื่อครั้งที่พระพุทธองค์ทรงดำรงพระชนม์อยู่บำเพ็ญโพธิสัตว์ธรรม ยังมิได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า     วันหนึ่งพระองค์ได้ทรงทอดพระเนตรเห็นเหยี่ยวตัวใหญ่ที่ผอมโซ กำลังบินไล่ล่านกตัวเล็กๆ หมายจะกินเป็นอาหาร วิหกน้อยหวาดกลัวเป็นอันมาก มันพยายามบินหนีเพื่อเอาชีวิตรอดจนสุดกำลัง ครั้นได้แลเห็นพระบรมโพธิสัตว์ประทับอันอยู่มิไกล นกน้อยตัวนั้นจึงโผบินลงสู่อ้อมอก ของพระองค์ทันที    พญาเหยี่ยวไม่กล้าติดตามเข้าไปใกล้ ได้แต่เฝ้าบินวนอยู่ไม่ไปไหน เมื่อเป็นเช่นนี้ พญาเหยี่ยวผู้หิวโหยจึงพูดขึ้นด้วยความโมโหว่า    "ข้าแต่พระโพธิสัตว์เจ้า!  พระองค์อยากช่วยนกตัวเล็กๆ  แล้วจะปล่อยให้ข้าบาทต้องอดตายหรืออย่างไร?"     พระมหาโพธิสัตว์เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ทรงยิ้มแล้วตรัสแก่พญานกว่า     "ท่านประสงค์จะกินสิ่งใด เพื่อคลายหิวเล่า?"     พญาเหยี่ยวได้ทูลตอบทันทีว่า     "ข้าพระองค์ อยากกินเนื้อเป็นอาหาร"     พระโพธิสัตว์จึงตรัสว่า    " ถ้าเช่นนั้นเรายินดีมอบเนื้อของเรา ให้เป็นอาหารแก่ท่านแทนเนื้อข...

ร่ำรวยได้ ก็ล่มจมได้

     ในปีที่ ๑ ของรัชสมัยราชวงศ์ชิง ทางภาคตะวันออกของมณฑลฝู่เจี่ยน มีชายคนหนึ่งทำมาหากินด้วยการฆ่าวัวเนื้อขาย ซึ่งตลอดเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา อาชีพนี้ก็สร้างความร่ำรวยให้แก่เขาอย่างมหาศาล จนกระทั่งอายุมากขึ้น ลูกๆของเขาก็เข้ามาดำเนินกิจการแทนโดยยึดอาชีพฆ่าวัวต่อจากบิดา      จากนั้นหลายปีมีอยู่คืนหนึ่ง เพื่อนบ้านที่อยู่ติดกันได้เห็นเขียงใหญ่ที่ใช้ตัดหัววัว กลับกลายเป็นหัวของวัวที่ถูกตัดขาด มันกลิ้งออกไปตามท้องถนนกลางดึก คืนต่อมาชาวบ้านในละแวกนั้นต่างก็ได้ยินเสียงคล้ายกับหัววัวชนกันดังสนั่นไปทั่วหมู่บ้าน ผู้คนทั้งหลายเล่าลือกันไปต่างๆนาๆ      พอย่างเข้าวันที่สาม ลูกชายของคนฆ่าวัวก็เกิดทะเลาะวิวาทกับนายทหารประจำการทั้งสองต่อสู้กันนายทหารพลาดท่าเสียทีถูกทำร้ายร่างกายจนตาย แต่ตัวลูกชายของพ่อค้าเนื้อก็ต้องถูกทางการจับตัวไปลงโทษ โดยประหารให้ตายตกไปตามกัน เมื่อคนฆ่าวัวผู้เป็นพ่อซึ่งแก่ชรามากแล้วรู้ข่าวก็หัวใจวายตายไปเพราะตกใจสุดขีด!      ในสมัยนั้นหากผู้ใดทำร้ายเจ้าหน้าที่ของทางราชการ คนในครอบครัวจะต้องพลอยได้รับโทษสถานหนักไป...

เคล็ดวิธีสู่ความเจริญรุ่งเรือง

     สมุดบันทึกของ เหลียง จิ้ง สู เขียนเล่าว่า      บรรพบุรุษของนายอำเภอ ทุ้ย อัน ชอบสร้างกุศลแจกจ่ายเสื้อผ้าอาหารและยารักษาโรคให้แก่ผู้ที่ขาดแคลนคนยากจน ตลอดชีวิตของบรรพบุรุษในแต่ละรุ่น ไม่เคยฆ่ามีแต่จะช่วยปลดปล่อยชีวิตสัตว์ทั้งหลายให้รอด ทุกครั้งที่ทำพิธีเซ่นไหว้บรรพชนหรือจัดงานเลี้ยงแขกเหรื่อก็จัดทำแต่อาหารเจไม่เคยใช้เนื้อสัตว์เลย      ครั้งหนึ่ง เพื่อนฝูงได้ให้ปูที่ยังมีชีวิตอยู่ ๒ ตะกร้าเต็มๆปูเหล่านั้นตัวอ้วนใหญ่ คนที่เห็นต่างพากันน้ำลายไหลด้วยความอยากกิน แต่ท่าน ทุ้ย อัน กลับนำปูที่ได้ไปปล่อยลงในแม่น้ำเสียทั้งหมด      ในขณะนั้นมีชายคนหนึ่งเห็นท่าน ทุ้ย อัน กระทำเช่นนั้นก็รู้สึกชื่นชมจึงได้กล่าวกับท่านว่า       "ความประพฤติของท่านเหมือนกับท่าน จาง ฟ่ง วง ไม่มีผิด ท่านเป็นบิดาของ จาก ซื่อ หลาง ซึ่งขณะนี้รับราชการอยู่ เพราะเหตุนี้ท่าน จาง ฟ่ง วง ชอบทำบุญสร้างกุศลปล่อยสัตว์มาโดยตลอด จึงส่งผลให้ จาง ซื่อ หลาง และลูกๆทุกคนมีอำนาจวาสนา เป็นข้าราชการที่ซื่อสัตย์จงรักภัคดีต่อชาติบ้านเมือง ท่าน ทุ้ย อัน...